Monday, February 11, 2008

ေအာင္ျမင္စြာ ရုန္းထြက္နိုင္ျခင္း


ႏွစ္စဥ္ ႏွစ္တိုင္း (၂) လပိုင္းသို႔ေရာက္လွ်င္ တရုတ္ရိုးရာ ရွိခိုးၾကပါသည္၊ အခ်ဴိ႕သူမ်ားက တရုတ္နတ္ရွိခိုးသည္ဟု ေျပာၾကပါသည္။ တရုတ္သႀကၤန္က်သည္ဟုလည္း ေခၚေ၀ၚ္ၾကပါသည္။ ရွင္းဦးအ့့ံ၊ တရုတ္မ်ဳိးႏြယ္စုမ်ားသည္ အတိတ္ကကြယ္လြန္္ခဲ့ၾကကုန္ေသာ ေဆြမ်ဳိး(လိပ္ျပာ)မ်ားကို ပင့္ဖိတ္၍ အိမ္၏အေရွ႕တြင္ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ား၊ အရက္မ်ားျဖင့္ တည္ခင္းဧည့္ခံၾကပါသည္။ ထိုအျခင္းအရာကို ပင္လွ်င္ တရုတ္နတ္ရွိခိုးသည္၊ တရုတ္သႀကၤန္က်သည္ ဟု ေျပာဆိုၾကပါသည္။

ယင္းအေၾကာင္းႏွင့္ စပ္လ်ဥ္း၍ တစ္ခါက စာေရးသူ၏ မိသားစုသည္ တရုတ္မ်ဳိးႏြယ္မွ ဆင္းသက္လာခဲ့ၾကရာ ႏွစ္စဥ္ဆိုသကဲ့သုိ႔ အမ်ားနည္းတူ တရုတ္နတ္ရွိခိုး ၾကပါသည္။ ထိုသုိ႔ရွိခိုးၾကရာ၀ယ္ ၀က္ ၊ ၾကက္ေကာင္လံုးျပဳတ္(အကင္)၊အရက္ အမ်ဳိးမ်ဳိး၊ မုန္႔တီေကြးစသည့္ အခ်ဴိ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားကို ခင္းက်င္းကာ အတိတ္က ကြယ္လြန္ခဲ့ေသာ ဘိုးဘြားဘီဘင္စသည့္ ေဆြမ်ဳိးမ်ားကို လာေရာက္သံုးေဆာင္ၾကရန္ အေမႊးတိုင္ထြန္းကာ ရွိခိုးၿပီး ဖိတ္ေခၚၾကရသည္။ တစ္ႏွစ္တြင္ ဖခင္ႀကီးသည္ သာသနာ့ရိပ္သာသို႔ သြားေရာက္ၿပီး တရားအားထုတ္ခဲ့ရာမွ ကုိယ္ေလွ်ာက္လွမ္းရမည့္ မွန္ကန္ေသာ လမ္းကို ေတြ႕ျမင္သည္မွစ၍ လမ္းမွားကုိ စြန္႔ခြာရန္ အား ထုတ္ပါေလေတာ့သည္။ အေဖတို႔မိသားစုတြင္ ကိုးကြယ္သင့္ကိုးကြယ္ထိုက္ေသာ ရတနာသံုးပါး ရွိေနေပၿပီ၊ ထို႔ေၾကာင့္ ယေန႔မွစ၍ ေနာက္ေနာင္ လံုး၀ တရုတ္နတ္ရွိခိုးမႈ မျပဳေတာ့ၿပီ၊ ဟု ရဲရင့္စြာ ယတိျပတ္ ဆံုးျဖတ္ခဲ့ေလသည္။ ထိုႏွစ္မွစ၍ ယခုအခ်ိန္အထိ တရုတ္ရွိခိုးမႈ မျပဳၾကေတာ့ေပ။ တိုက္ဆိုင္၍ေလာ မေျပာတတ္ေခ်။ ထိုတရုတ္နတ္ ရွိခိုးမႈ မျပဳေသာ ႏွစ္၌ပင္လွ်င္ အငယ္ဆံုး ညီမငယ္ အိမ္ေပၚမွ အိမ္ေအာက္သို႔ လိမ့္က်ကာ အတြင္းဒါဏ္ရခဲ့ပါသည္။ ယေန႔ထက္တိုင္ အခန္႔မသင့္လွ်င္ ျပန္၍ နာေနေသးသည္။ ပတ္၀န္းက်င္မွလူမ်ားသည္္ ထိုအျဖစ္အပ်က္္ကို ၾကည့္ၿပီး တရုတ္နတ္ရွိခိုးမႈ မျပဳသည့္အတြက္ သည္လိုခံရသည္ ဟု စြတ္စြဲေျပာဆိုၾကေလသည္။ ထိုသို႔ျဖစ္ေသာ္လည္း ဖခင္ႀကီးသည္ ႏွစ္ရွည္လမ်ားက စြဲယူလာခဲ့ေသာ ထိုအယူကို အၿပီးတိုင္ စြန္႔လြတ္ခဲ့သည့္အတြက္ တိုက္ဆိုင္မႈမွ်ပါပဲဟု သင့္တင့္စြာႏွလံုးသြင္းကာ တရုတ္နတ္ရွိခိုးျခင္းကို လံုး၀ မျပဳလုပ္ေတာ့ေခ်။

ေနာင္တြင္ ထိုနတ္ကို ရွိခိုးမႈ မျပဳသည့္အတြက္ ထူးျခားမႈ မည္သို႔မွ် မျဖစ္ေတာ့ေခ်။ ဖခင္ႀကီးကြယ္လြန္သည့္ေနာက္တြင္လည္း ရွိခိုးမႈမျပဳေတာ့ေပ။ ဤသည္ကား ဖခင္ႀကီး၏ မွန္ကန္ေသာ လမ္းညြန္မႈကို ရခဲ့ေသာေၾကာင့္ စာေရးသူတို႔ မိသားစုသည္ ကုိးကြယ္မႈမွန္ကန္ခဲ့ရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

တရုတ္နတ္ရွိခိုးျခင္းသည္ ေရွးပေ၀သဏီကပင္လွ်င္ စတင္ခဲ့ၾကဟန္တူပါသည္။ တရုတ္နတ္မ်ားကုိ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားျဖင့္ ရွိခိုးပူေဇာ္ေသာအခါ ထို္နတ္မ်ားသည္ လူတို႔အား စီးပြါးလာဘ္လာဘေပါမ်ားေစသည္၊ ေရာဂါဘယကင္းရွင္းေစသည္၊ က်န္းမာေရးေကာင္းေစမည္ ဟု တထစ္ခ် မွတ္ယူ ယံုၾကည္ထားၾကပါသည္။ အကယ္၍ သူတို႔ကို စားေသာက္ဖြယ္မ်ားျဖင့္ ရွိခိုး ပသမႈ မျပဳလုပ္ၾကဘူးဆိုလွ်င္ က်န္းမာေရးခ်ဳိ႕တဲ့ေအာင္ျပဳလုပ္လိမ့္မည္၊ စီးပြားေရးပ်က္ေအာင္ျပဳလုပ္လိမ့္မည္၊ အိမ္ေထာင္ေရးပ်က္ယြင္းေအာင္ျပဳလုပ္လိမ့္မည္၊ အသက္ေဘးႏွင့္လည္းေတြ႕ႀကံဳရမည္ဟု မေကာင္းေသာ ေျခာက္လွန္႔မႈမ်ားေၾကာင့္ တစ္ႏွစ္ တစ္ႀကိမ္ဆိုသကဲ့သုိ႔ ထို္နတ္ကို ရွိခိုးပသေနရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေငြေၾကးမတတ္နို္င္သူမ်ားဆိုလွ်င္ မခ်စ္ေသာ္လည္း ေအာင့္ကာနမ္း ဆိုသကဲ့သုိ႔ ဆိုခဲ့ၿပီးေသာေျခာက္လန္႔မႈမ်ားေၾကာင့္ မရွိခုိးခ်င္ေသာ္လည္း ရွိခိုးေနၾကရပါသည္။ မျဖစ္ေသာ္ကံရာရွိ ဆိုသကဲ့သုိ႔ ထိုနတ္ကို ရွိခုိးၾကရသည္ခ်ည္း ျဖစ္ေပသည္။

တရုတ္မ်ဳိးႏြယ္စုဆိုလွ်င္ မွန္သည္ျဖစ္ေစ၊ မွားသည္ျဖစ္ေစ၊ နားေထာင္၍ေကာင္းေသးသည္၊ ယခုအခါ၌ကား ျမန္မာစစ္စစ္ပင္ျဖစ္ပါေသာ္လည္း အတိတ္မွ တရုတ္နတ္လိုက္သည္ (အခ်ဳိ႕ကား ရွမ္းနတ္၊ကရင္နတ္လိုက္သည္) ဟု ဆိုကာ ေဗဒင္ဆရာ၊နတ္သူငယ္၊ေဆးဆရာတို႔၏ မဆင္မျခင္ ေဟာေျပာမႈတို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာမ်ဳိးႏြယ္မွ ေမြးဖြားလာေသာ ျမန္မာစစ္စစ္ဆိုသူ(oreginal)မ်ားပင္လွ်င္ ေၾကာက္လန္႔ကာ တရုတ္နတ္၊ရွမ္း၊ကရင္နတ္စသည္တို႔ကို ကုိးကြယ္ေနၾကေလကုန္ၿပီ၊ စိတ္ပ်က္ဖြယ္ေကာင္းေပစြ။ ေတြးမိသည္မွာ-ထိုနတ္မ်ားသည္ လူကေကၽြးမွ စားရရွာပါသည္။ ထိုသုိ႔ျဖစ္ပါလွ်က္ လူမ်ားက အဘယ္ေၾကာင့္ အားကိုးေနရပါသနည္း။ စင္စစ္ အားကိုးသည္ဆိုရာ၀ယ္ ကုိယ့္ထက္သာလြန္ေသာ တန္ခိုးႀကီးေသာ အထက္တန္းစားနတ္ဆိုလွ်င္ အားကုိးရသည့္အတြက္ အက်ဳိးအျမတ္ေတာ့ ရရွိေပဦးမည္။ ယခု၌ကား ပိုက္ဆံမ်ားစြာ အကုန္အက်ခံကာ ေကၽြးသာေကၽြးလိုက္ရသည္ ။ ေနာင္အနာဂါတ္တြင္ မည္သို႔ျဖစ္လာမည္ကို မည္သူမွ မသိနိုင္ေခ်။ ေသခ်ာသည္ကား စုေဆာင္းထားသည့္ ေငြမ်ားသာ ကုန္သြားၾကသည္ခ်ည္းပင္။

ယခုဆိုလွ်င္ ထိုလုပ္ရပ္မ်ားသည္ စာေရးသူတို႔ ၿမိဳ႕၌သာမက နိုင္ငံႏွင့္အ၀ွမ္းတြင္ အရိုးစြဲေနေပၿပီ၊ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ားျဖင့္ နတ္ကုိ ပသေကၽြးေမြးသည္ဆိုရာ၌ ၾကက္၊၀က္၊ အရက္တို႔ကို ထိုနတ္က သံုးေဆာင္နုိင္ပါမည္လား၊ နတ္ဆိုသည္မွာ အမွန္စင္စစ္ လူတို႔၏ အနားသို႔ ခ်ည္းကပ္ရန္ပင္ မဆိုထားႏွင့္ လူတို႔၏ အနံ႔ကိုပင္ ခံနိုင္စြမ္းမရွိေသာေၾကာင့္ နတ္မ်ားေတာ့ မျဖစ္နိုင္ေပ၊ ၿပိတၱာမ်ဳိးႏြယ္စုမ်ားအနက္မွ တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ထိုသုိ႔ဆိုလွ်င္ ဘုန္းကံရွိေသာ အဆင့္တန္းျမင့္သည့္လူမ်ားသည္ ဘုန္းကံနိမ့္က်ေသာ ၿပိတၱာမ်ားကုိ ရွိခိုးမႈ ျပဳသင့္ပါ၏ေလာ၊ ခ်င့္၍ ယံုၾကည္ၾကပါရန္။

အမွန္စင္စစ္ နတ္မ်ားျဖစ္သည္ဆိုေစဦးေတာ့၊ ထိုနတ္မ်ားကို ကိုးကြယ္သင့္ပါသလား၊ နတ္မ်ားကို ကိုးကြယ္ရွိခိုးမႈ မျပဳသင့္ပါ၊ ပသမႈ ျပဳမည္ဆိုလွ်င္ ျပဳေကာင္းပါသည္၊ ပသမႈဟူသည္ သီလရွိေသာ ရဟန္းသံဃာမ်ားအား အိမ္သို႔ ပင့္ေဆာင္၍ ဆြမ္းလုပ္ေကၽြးကာ ကုသိုလ္အဘို႔ကို ဆိုင္ရာနတ္မ်ားအား အမွ်အတမ္းေပးေ၀ျခင္းသည္ နတ္မ်ားကို အေကာင္းဆံုးေသာ ပသနည္းဟု သုနိဓႏွင့္၀ႆကာရအမတ္တို႔၏ ျဖစ္ရပ္တြင္ ျမတ္ဗုဒၶေဟာေတာ္မူထားခဲ့ပါသည္။

(၆.၂.၂၀၀၈) ဗုဒၶဟူးေန႔-

ထိုေန႔တြင္ နတ္ရွိခိုးျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ၿမိဳ႕ေနလူမ်ား မသိလိုက္ေသာ ထူးျခားသည့္ ျဖစ္ရပ္တစ္ခု ေပၚေပါက္ခဲ့ပါသည္။

ထိုျဖစ္ရပ္ကား ၿမိတ္ၿမိဳ႕-ကြက္သစ္ရပ္တြင္ေနထိုင္ေသာ ေဒၚဆန္းလွမိသားစုုသည္ တရုတ္မ်ဳိးႏြယ္စုမွ ဆင္းသက္လာေသာသူမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမ်ားနည္းတူ ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း တရုတ္နတ္ရွိခိုးခဲ့ရာတြင္ ယေန႔ထိတိုင္ေအာင္ပင္ျဖစ္သည္။ (၂၀၀၈)ခုႏွစ္မွစ၍ နတ္ရွိခိုးျခင္းအမႈကို မျပဳေတာ့ဘဲ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ားကုိ အိမ္သို႔ပင့္ဖိတ္၍ ဆြမ္းလွဴဒါန္းကာ ကုသိုလ္အဘို႔ကို ဆိုင္ရာနတ္မ်ားအား ေရစက္ခ် အမွ်တမ္းေပးေ၀ခဲ့ကာ ဗုဒၶနည္းက် ကုသိုလ္ဒါန ျပဳလုပ္ခဲ့ပါသည္။ ရဟန္းသံဃာေတာ္မ်ား၏ မွန္ကန္ေသာ လမ္းညြန္မႈအရိပ္ကုိ ခိုလွဳံကာ နတ္ကိုးကြယ္မႈ အယူအဆမွ ေအာင္ျမင္စြာ ရုန္းထြက္နိုင္ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ ထိုမိသားစုအတြက္ ၾကည္ႏူး၀မ္းေျမာက္ ခဲ့ရပါသည္။

ေကာင္းမႈပြဲတြင္ ဆရာေတာ္ေဟာေျပာေသာ တရားေတာ္သည္ နာရသူအဖို႔ စိတ္၀င္စားဖြယ္ မွတ္သားဖြယ္ေကာင္းလွေသာ ေၾကာင့္ မွတ္မိသမွ် ျပန္၍ ေျပာရလွ်င္-

တရုတ္နတ္ရွိခို္းျခင္းသည္ ေခတ္အဆက္ဆက္က ျပဳလုပ္ခဲ့သည့္အတြက္ ထိုအျခင္းအရာကုိ စြန္႔လြတ္နို္င္ရန္ လြယ္ကူ ေသာအရာမဟုတ္ပါေခ်။ သာမန္ယံုၾကည္မႈမ်ဳိးျဖင့္ ျပတ္ျပတ္သားသား စြန္႔လြတ္နိုင္ရန္ ခဲယဥ္းလွေပသည္။ မွန္ကန္ေသာ အသိအျမင္တို႔ျဖင့္ ဘုရား၊တရား၊သံဃာ ရတနာသံုးပါးတြင္ သက္၀င္ယံုၾကည္ေသာ သဒၶါတရားရွိမွသာလွ်င္ ထိုအယူကုိ စြန္႔လြတ္နိုင္ပါသည္္။ ထိုအယူကုိစြန္႔လြတ္ၿပီး ရတနာသံုးပါးကုိ သက္၀င္ယံုၾကည္လွ်င္ ဥပါသကာဟုေခၚပါသည္။ ဥပါသကာတစ္ေယာက္ျဖစ္ရန္္ အရည္အခ်င္း (၅)မ်ဳိးႏွင့္ျပည့္စုံရပါမည္။ ၄င္းတို႔မွာ-

၁။ သဒၶါတရားႏွင့္ျပည့္စံုျခင္း

အေရးႀကံဳလွ်င္ ေဗဒင္၊ လကၡဏာ၊နတ္သူငယ္ေဟာေျပာခ်က္မ်ား၊ ဘိုးဘိုးေအာင္၊ဘိုးမင္းေခါင္၊ ဘိုးတီဘြား၊ ကြမ္ရင္ စသည္မ်ားကုိ အားမကုိးသင့္ေပ။ ထိုအရာမ်ားက မိမိဘ၀ကို အေျပာင္းလဲႀကီးေျပာင္းလဲေအာင္ မဖန္တီးေပးနိုင္ေခ်။ မိမိဘ၀ကို ဖန္တီးေပးနိုင္ေသာ အရာသည္ ရတနာသံုးပါးပင္ျဖစ္သည္။ ရတနာသံုးပါးမွတစ္ပါး ကုိးကြယ္အားထားရာဟူ၍ မရွိဟု မွန္ကန္ေသာ အေတြးအျမင္ ဥာဏ္ယွဥ္ကာ ရတနာသံုးပါးအေပၚတြင္ ယံုၾကည္မႈရွိရပါမည္။ ဤသည္ပင္လွ်င္ သဒၶါတရားႏွင့္ျပည့္စံုသည္ဟု ေခၚပါသည္။

၂။ အနည္းဆံုး ငါးပါးသီလျပည့္စံုရမည္။

ငါးပါးသီလကို ခါး၀တ္ပုဆိုးကဲ့သို႔ ၿမဲ၍ အခ်က္ငါးခ်က္ကို ေရွာင္ၾကဥ္ရပါမည္။

(က)။ လက္နက္ေရာင္း၀ယ္ေဖါက္ကားျခင္း၊

(ခ)။ လူအေရာင္းအ၀ယ္ျပဳလုပ္ျခင္း (ကၽြန္ေရာင္း ကၽြန္၀ယ္ျခင္း၊ျပည့္တန္ဆာ ေရာင္း၀ယ္ျခင္းစသည္)၊

(ဂ)။ ၾကက္၊၀က္၊ အမဲသား၊ ငါး ေရာင္း၀ယ္ျခင္း၊

(ဃ)။ မူးရစ္ေဆး၀ါးအမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ ေသရည္ေသရက္ ေရာင္း၀ယ္ျခင္း။

(င)။ လူကုိ ေသေစတတ္သည့္ အဆိပ္ ေရာင္း၀ယ္ျခင္း။ တို႔ျဖစ္ပါသည္။

၃။ ေကာတုဟလမဂၤလေခၚ အထူးအဆန္းမဂၤလာကုိ ယံုၾကည္လက္ခံျခင္း မျပဳရ၊

မည္သည့္ေနရာ၌ မင္းေလာင္းေပၚသည္၊ ထူးဆန္းေသာ ဘိုးေတာ္မ်ားေပၚသည္၊ ေျမႀကီးထဲက သစ္ျမစ္တြင္ သဘာ၀အရုပ္ တစ္ရုပ္ေပၚေနသည္၊ ထူးဆန္းေသာ ကိုရင္ေလး၊ သဲံဆြမ္းစားေသာ ကိုယ္ေတာ္၊ ေရဆြမ္းဘုဥ္းေသာ ကိုယ္ေတာ္ ေလကိုသာစားေသာ ကိုယ္ေတာ္စသည့္ ထူးဆန္းေသာ အရာမ်ားေပၚလွ်င္ ဟုတ္၏ မဟုတ္၏ဟု ကိုယ္ပိုင္ေတြးေခၚမႈ မရွိဘဲ အရမ္းယံု အကမ္းယံု ယံုေလေတာ့ သည္။ ထိုကဲ့သုိ႔ ထူးဆန္းေသာ ေကာတုဟလမဂၤလကုိ မယံုၾကည္ရေပ။

၄။ ကံ-ကံ၏အက်ဳိးကုိ ယံုၾကည္ရ၏၊

၅။ အယူပ်က္သည့္ သာသနာပ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္တို႔ကုိ အရိုအေသမျပဳရ မလွဴဒါန္းရေပ။

ဆိုေရးရွိက ဆိုအပ္စြဆိုသကဲ့သို႔ သာသနာပအလွဴခံႏွင့္စပ္၍ ေျပာရေပဦးမည္၊ မၾကာေသးမီက ရန္ကုန္ -ေမာ္လၿမိဳင္ စံုဆန္ရထားေပၚတြင္ ေဒါက္ခ်ာ ႀကီးေဆာင္းထားသူ ရေသ့ေယာင္ေယာင္ ဘိုးေတာ္ေယာင္ေယာင္တစ္ဦးသည္ ေစ်းသည္ႏွင့္အလားတူစြာ လူးလားေခါက္ျပန္သြားကာ “ (၇)ရက္သားသမီးမ်ား စီးပြးတက္ခ်င္တယ္၊ လာဘ္ရႊင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ ၀တ္ထားေသာ ေရႊနားကပ္၊ ေရႊဆြဲႀကိဳး ၊ေရႊလက္ေကာက္တို႔ကို ေပးလွဴက ႀကီးပြားျမန္တယ္” ဟု ေငြဖလားကိုင္ကာ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ျဖင့္ အလွဴခံေနသည္မွာ သာသနာေတာ္ကုိ အိုးမဲသုတ္ေနသည့္အတြက္ ရွက္စရာေကာင္းလွပါသည္။ ေျပာလိုသည္မွာ ယေန႔ေခတ္ ရေသ့၊ ဘိုးေတာ္၊ ကြမ္ရင္ ၊ အမ္းကုန္း၊ ေပါင္ကား ဒူးေထာင္ ဘိုးမင္းေခါင္စသည့္ သသနာအျပင္ဘက္က သူမ်ားအား ရိုေသမႈ မျပဳသင့္ပါ၊ လွဴဒါန္းမႈ မျပဳသင့္ပါ။

အဆိုပါ အဂၤါရပ္မ်ားႏွင့္ ျပည့္စံုေသာ ပုဂၢိဳလ္ကို ႏွစ္သက္ၾကည္ညိဳဖြယ္ ဥပါသကာ ဟုလည္းေကာင္း ၊ အရည္အေသြးျပည့္ေသာ ဥပါသကာ ဟုလည္းေကာင္း ေခၚပါသည္။ ေနာင္တြင္လည္း ဘ၀တြင္ ဥပါသကာေကာင္းတစ္ေယာက္အျဖစ္ အစဥ္အၿမဲရပ္တည္နိုင္ရန္ အတြက္ ဆိုခဲ့ၿပီးေသာ ဥပါသကာ၏ အရည္အခ်င္းႏွင့္ ျပည့္စံုေအာင္ ႀကိဳးစားၾကေစခ်င္ပါသည္ ဟု ေျပာကာ တရားေတာ္ကို အဆံုးသတ္ သြားခဲ့ပါသည္။

ဤသို႔ျဖင့္ ၿမိတ္ၿမိဳ႕-ကြက္သစ္ရပ္ေန ေဒၚဆန္းလွမိသားစုတို႔၏ ရိုးစင္းၿပီး ပကာသနမဖက္သည့္ တန္ဖိုးမျဖတ္နိုင္ေသာ ေကာင္းမႈပြဲေလးသည္ ေအာင္ျမင္စြာၿပီးဆံုးခဲ့ပါသည္။ နတ္ကိုးကြယ္မႈမွ မရုန္းထြက္နိုင္ေသာ သူမ်ားသည္လည္း အဆိုပါ မိသားစုကဲ့သုိ႔ နတ္ကိုးကြယ္မႈမွ ရုန္းထြက္နိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ေကာင္းေလစြ။ ရုန္းထြက္ခ်င္ေသာ္လည္း မရုန္းထြက္နိုင္ေသးေသာသူမ်ား သည္ အယူအျမင္စင္ၾကယ္ေရးဆိုင္ရာ ဘာသာေရးမဂၢဇင္းမ်ားျဖစ္သည့္ ဓမၼရံသီ၊ဓမၼရတနာမဂၢဇင္းမ်ားကုိ ဖတ္ၾကပါဟု တိုက္တြန္းလုိက္ရပါသည္။ စာဖတ္သူမ်ား နတ္ကုိးကြယ္မႈမွ ေအာင္ျမင္စြာ ရုန္းထြက္နိုင္ၾကပါေစ……..။ ။

အေလးအၿမတ္ၿပဳရမည့္ အရပ္ေၿခာက္မ်က္နွာ

အေလးအၿမတ္ၿပဳရမည့္ အရပ္ေၿခာက္မ်က္နွာ

အေရွ႕မိဘ၊ေတာင္မွာဆရာ၊ေနာက္မွာ မယား၊ ေၿမာက္ကား မိတ္ေဆြ၊ ေအာက္ေၿခ ကြ်န္မွတ္၊ ထက္ရပ္ သံဃံ၊ မွတ္သားပါ၊ေၿခာက္ၿဖာတံခါးေပါက္။

သားသမီးက်င့္၀တ္ ငါးပါး

၁။ေကြ်းေမြးမပ်က္ ၂။ေဆာင္ရြက္စီမံ၊

၃။ေမြခံထုိက္ေစ ၄။လွဴမွ်ေ၀၍၊

၅။ေစာင့္ေလမ်ဳိးႏြယ္၊

၀တ္ငါးသြယ္၊က်င့္ဖြယ္သားတုိ႕တာ(က်င့္ဖြယ္သမီးတုိ႕တာ)။

မိဘက်င့္၀တ္ ငါးပါး

၁။မေကာင္းၿမစ္တာ၊ ၂။ေကာင္းရာညႊန္လတ္၊

၃။အတတ္ သင္ေစ၊ ၄။ေပးေ၀ႏွီးရင္း၊

၅။ထိမ္းၿမားၿခင္းလွ်င္၊

၀တ္ငါးအင္ ၊ ဖခင္မယ္တုိ႕တာ။

တပည္႕က်င္႕၀တ္ ငါးပါး

၁။ညီညာထႀကြ (လာမူႀကဳိဆီး)

၂။ဆုံးမနာယူ၊

၃-၄။ထံနီးလုပ္ေကြ်း (အတူေန,အနီးေန၍ လုပ္ေကြ်းၿခင္း၊)

၅။တပည့္၀တ္၊ မခြ်တ္ငါးခုသာ။

ဆရာက်င့္၀တ္ ငါးပါး

၁။အတတ္လည္းသင္၊ ၂။ ပဲ႕ၿပင္ဆုံးမ၊

၃။သိပၸမခ်န္၊ ၄။ေဘးရန္ဆီးကာ၊

၅။သင္႕ရာအပ္ပုိ႕

ဆရာတုိ႕ ၊ က်င္႕ဖုိ႕၀တ္ငါးၿဖာ။

လင္က်င္႕၀တ္ ငါးပါး

၁။မထီမဲ႕ကင္း၊ ၂။အပ္ႏွင္းဥစၥာ၊

၃။မိစၧာမမွား၊ ၄။၀တ္စားဆင္ယင္၊

၅။ၿမတ္နုိးၾကင္

ငါးအင္ လင္က်င္႕ရာ။

မယားက်င္႕၀တ္ ငါးပါး

၁။အိမ္တြင္းမွူလုပ္၊ ၂။သိမ္းထုပ္ေသခ်ာ၊

၃။မိစၧာၾကဥ္ေရွာင္၊ ၄။ေလ်ာ္ေအာင္ၿဖန္႕ခ်ီ၊

၅။ပ်င္းရိမမူ၊

၀တ္ငါးဆူ ၊ အိမ္သူ က်င္႕အပ္စြာ။

မိတ္ေဆြက်င္႕၀တ္ ငါးပါး

၁။ေပးကမ္းခ်ီးၿမွင္႕၊ ၂။ကုိယ္ႏွင္႕ယွဥ္ထား၊

၃။စီးပြားေဆာင္ရြက္၊ ၄။ႏူတ္ၿမြက္ခ်ဳိသာ။

၅။သစၥာမွန္ေစ၊

၀တ္ငါးေထြ၊ က်င္႕ေလ မိတ္သဟာ။

အလုပ္ရွင္ (အရွင္) က်င္႕၀တ္ငါးပါး

၁။၀စြာေကြ်းေမြး၊ ၂။ၿပုေရးစီရင္၊

၃။နာလွ်င္ကုေစ၊ ၄။ငွေ၀ရသာ၊

၅။အခါကုိလႊတ္၊

အလုပ္ရွင္၀တ္ ၊ မခြ်တ္ငါးခုသာ။

အလုပ္သမား(ကြ်န္) က်င္႕၀တ္ငါးပါး

၁။အိပ္ေသာ္ ေနာက္က်၊ ၂။ထေသာ္ကား ေရွး၊

၃။ေပးမွ ယူအပ္၊ ၃။ေစ့စပ္ ေဆာင္ရြက္၊

၅။ေက်းဇူးၿမြက္၊

ငါးခ်က္ လုပ္သား၀တ္။

ဒါယကာက်င္႕၀တ္ ငါးပါး

၁။ေမတၱာစိတ္သက္၊ ၂။ေဆာင္ရြက္ခ်စ္ခင္၊

၃။ခင္မင္ႏႈတ္ခ်ဳိ၊ ၄။လုိလွ်င္ ဖိတ္ထား၊

၅။တတ္အားလွဴေစ၊

၀တ္ငါးေထြ ၊ ၿပဳေလဒါယကာ။

၇ဟန္းက်င္႕၀တ္ ေၿခာက္ပါး

၁။မေကာင္းၿမစ္ထာ၊ ၂။ေကာင္းရာညႊန္လစ္၊

၃။အသစ္ ေဟာက်ဳး၊ ၄။နာဖူးထပ္မံ၊

၅။ႏုတ္ထံတင္ရာ၊ ၆။ေမတၱာလည္းၿပဳ၊

ရဟန္းမွူ ၊ ေၿခာက္ခု လြန္ေသခ်ာ။

Saturday, February 9, 2008

ေတြးတတ္ၾကပါေစ

ကမၻာဦးအစကတည္းက လူသားတို႔သည္ ကုိးကြယ္ အားထားမီခိုရာ ရွာေဖြခဲ့ၾကရာတြင္ ေတာ ၊ ေတာင္ ၊ ေရ ၊ေျမ ၊ မီး စသည့္ မိမိတို႔ယံုၾကည္ရာကို အားထားမီွခို ကုိးကြယ္ခဲ့ၾကသည္။ generation တစ္ခုၿပီးတစ္ခု ေျပာင္းလဲလာသည္ႏွင့္အမွ် လူသားမ်ား၏ ကုိးကြယ္မႈ ပိုင္းဆိုင္ရာမ်ား တျဖည္းျဖည္း ေျပာင္းလဲလာခဲ့ၾကပါသည္။

ထိုသို႔ ကိုးကြယ္မႈမ်ား ေျပာင္းလဲလာခဲ့ၾကရာတြင္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ေပါင္း(၂၅၀၀)ေက်ာ္ကာလက ဘုရား၊ တရား ၊ သံဃာ ရတနာသံုးပါးကုိ ယံုၾကည္ကုိးကြယ္မႈ ျပဳခဲ့ၾကေသာသူမ်ားရွိခဲ့ၾကသည္။ ထိုသူမ်ားကုိ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားဟု ေခၚဆိုၾကပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္ဟူသည္ ရတနာသံုးပါးကုိ ယံုၾကည္ၾကေသာေၾကာင့္ ဗုဒၶ၏ အဆံုးအမမ်ားကုိ ခၽြင္းခ်က္မရွိ လိုက္နာက်င့္သံုးခဲ့ၾကရာ အဆင့္အတန္းျမင့္ေသာ ဘ၀သို႔ ေရာက္ရွိသူမ်ားသည္ မေရမတြက္နိုင္ေအာင္ မ်ားျပားသကဲ့သို႔ ဗုဒၶအဆံုးအမကုိ မလိုက္နာမက်င့္သံုးေသာေၾကာင့္ အဆင့္တန္းနိမ့္ေသာ ဘ၀မ်ားသို႔ ေရာက္ရွိသူမ်ားသည္လည္း မေရတြက္္နိုင္ေအာင္ပင္ ျဖစ္ေခ်၏။

ထိုဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားထဲတြင္ ရတနာသံုးပါးမွတစ္ပါး တစ္ျခားအားထားကိုးကြယ္ရာမရွိဟု အသိဥာဏ္ျဖင့္ သိရွိထားၾကသူ ဗုဒၶ ဘာသာ၀င္ စစ္စစ္မ်ား ရွိၾကပါသည္။ ထို႔ျပင္ တကယ့္အေရး တကယ့္ေဘးႏွင့္ ေတြ႕ႀကံဳလာလွ်င္ ရတနာသံုးပါးကုိ အေပၚယံမွ်သာ ယံုၾကည္အားထားၾကၿပီး၊ လက္ရွိပစၥဳပၸန္၌ အမွန္တကယ္ အားထားရမည္ဟု ေသခ်ာေပါက္ မေျပာနိုင္ေသာ ဘိုးေတာ္ မယ္ေတာ္ အန္းကုန္း သူရႆတီ ကြမ္ရင္ စသည္မ်ားကုိ အားထားယံုၾကည္ေနၾကေသာ ဗုဒၶဖာသိဖာသာမ်ားလည္း ရွိေနၾကသည့္အျပင္၊ ေဗဒင္၊ လကၡဏာ၊ နတ္သူငယ္၊အတြင္း(၃၇)မင္း အျပင္ (၃၇)မင္းနတ္မ်ားကုိ ဘုရားတစ္ဆူအလား ကုိးကြယ္ေနၾကေသာ မိရိုးဖလာ ဗုဒၶဖာသိဖာသာ မ်ားလည္း ရွိၾကေပသည္။

တစ္ေန႔သ၌ ကလင္……ကလင္……ကလင္ ဖုန္းသံေၾကာင့္ စာေရးသူ ဖုန္းကိုင္လိုုက္ေသာအခါ “အရွင္ဘုရား…..တပည့္ေတာ္မ ( ) ပါဘုရား” ၊ ဟု မိတ္ဆက္စကားဆိုလာသည္။

စာေရးသူ “အင္း…….ေျပာပါဦး ဘာကိစၥမ်ားပါလိမ့္” ၊

ဒကာမႀကီး “တစ္ျခားမဟုတ္ပါဘူးဘုရား… မနက္ျဖန္ အရွင္ဘုရားတို႔ ေက်ာင္းမွာ တပည့္ေတာ္မ ခင္ပြန္းသည္ကုိ ရဟန္း၀တ္ ေပးခ်င္လို႔ပါဘုရား” ၊ ဟု ေျပာလာပါ၏ ။

စာေရးသူ “ ေကာင္းတာေပါ့ ဒကာမႀကီး လာသာလာခဲ့ပါ” ။ ဟုဆိုကာ ရဟန္းခံရာ၌ လိုအပ္ေသာ ပရိကၡရာမ်ား၀ယ္ရန္ ေျပာျပခဲ့ပါသည္။

ရဟန္းခံမည့္ေန႔သို႔ ေရာက္ေသာအခါ ဒကာမႀကီးက “ အရွင္ဘုရား….တပည့္ေတာ္မ ခင္ပြန္းကုိ သိမ္၀င္တဲ့အခါမွာ ကမၼ၀ါစာ (၃)ႀကိမ္တိတိ ဖတ္ေပးေတာ္မူပါဘုရား” ဟု ေျပာလိုက္ေသာစကားေၾကာင့္ အလြန္ အံ့ၾသခဲ့ရပါသည္။

အမွန္စင္စစ္- ရဟန္းခံသည္ဆိုရာ၀ယ္ ရဟန္းကိစၥမွာ ရဟန္းမ်ားႏွင့္သာ သက္ဆိုင္ပါသည္။ ရဟန္းခံ သိမ္၀င္သည့္အခါတြင္ လူပုဂၢိဳလ္မ်ားက စီမံ ပိုင္ခြင့္ မရွိၾကပါ။ ထိုကဲ့သုိ႔ စီမံပိုင္ခြင့္သည္ ယခင္ကလည္း မရွိခဲ့၊ ယခုလည္းမရွိ ၊ ေနွာင္လည္း ဘယ္ေသာအခါမွ် ရွိလိမ့္မည္မဟုတ္ေခ်။ သို႔ပါေသာ္လည္း ထုိဒကာမႀကီးက သူကိုယ္တိုင္ နားလည္သည့္ပမာ စီမံေနေခ်ၿပီ ။ စာေရးသူလည္း မေနနိင္ေသာေၾကာင့္ “ ဒကာမႀကီး ရဟန္းခံတဲ့အခါ ကမၼ၀ါစာ (၃)ႀကိမ္ဖတ္ရမယ္ လို႔ ဘယ္သူက ေျပာတာလဲ၊ ဒါမွမဟုတ္ ဒကာမႀကီးကိုယ္တိုင္က သိလုိ႔ ေျပာတာလား” ဟု ေမးရပါသည္။ “ အရွင္ဘုရား….တပည့္ေတာ္မ သိိလို႔မဟုတ္ပါဘူး၊ ( )

ေက်ာင္းက ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးထံမွ ေဗဒင္ အေဟာထြက္လို႔ပါဘုရား” ။ ဟု ဒကာမႀကီးက အေျဖေပးပါသည္။ ဆက္လက္၍ စာေရးသူက “ ကမၼ၀ါ(၃)ႀကိမ္ဖတ္ရင္ ဘာအက်ဳိးေတြ ရနိုင္တယ္ဆိုတာ ေဗဒင္ဆရာက မေျပာလိုက္ဖူးလား” ။ ဟုေမးေသာအခါ ထိုအေမးကုိ မေျဖဘဲ သူမ၏ အိမ္ေထာင္ေရးျပႆနာ အေၾကာင္းကို ေျပာပါေလေတာ့သည္။

သူမ၏ ခင္ပြန္းသည္သည္ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ႏွင့္ ၿငိစြန္းကာ ေနာက္အိမ္ေထာင္အသစ္တစ္ခု ထူေထာင္ေတာ့မည္ျဖစ္သည္။ ထိုအေၾကာင္းႏွင့္ဆက္ႏြယ္၍ သူမသည္ ဘုန္းႀကီးတစ္ပါးထံ ေဗဒင္ေမးခဲ့ရာ ေဗဒင္ဆရာဘုန္းႀကီးက သူမ၏ အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္ေျပနိုင္ရန္အတြက္ ခင္ပြန္းသည္အား ရဟန္းခံေပးရမွာျဖစ္ေၾကာင္း၊ ခင္ပြန္းသည္ ရဟန္းခံသည့္အခါတြင္ ကမၼ၀ါစာ (၃)ႀကိမ္ဖတ္ရမည္ဟု ေဗဒင္အေဟာထြက္ေသာေၾကာင့္ ယခုကဲ့သို႔ ေလွ်ာက္ထားရျခင္း ျဖစ္ပါေၾကာင္း ေျပာလာပါသည္။

သူမ၏ ေျပာဆိုခ်က္မ်ားအရ ဤေနရာ၌ -

(၁)အိမ္ေထာင္ေရးျပႆနာ ေျပလည္ေစရန္ ၊

(၂) ရဟန္းခံရျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္ ၊

(၃) ေဗဒင္ဆရာ၏ လမ္းညြန္ခ်က္ ၊ ဟု အေၾကာင္းအရာသံုးခ်က္ ထြက္ေပၚလာသည္။

(၁) ခင္ပြန္းသည္အား ရဟန္းခံေပးျခင္းျဖင့္ မိမိတို႔ အိမ္ေထာင္ေရးျပႆနာကို မေျဖရွင္းေပးနိုင္သကဲ့သုိ႔ ေဗဒင္ဆရာကလည္း ေျဖရွင္းေပး၍ မရနိင္ေပ။ ထိုျပႆနာကုိ ေျဖရွင္္းေပးနိုင္ေသာသူမ်ားကား ကာယကံရွင္မ်ားျဖစ္ၾကေသာ အိမ္ေထာင္ရွင္ ဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ဦးသာျဖစ္ေခ်သည္။ ထိုအျခင္းအရာကို သူ သိနိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ေကာင္းေလစြ။

(၂) အိမ္ေထာင္ေရးျပႆနာ ေျပလည္ေစရန္ဟူေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖင့္ ရဟန္းျပဳျခင္းသည္ ညံ့ဖ်င္းေသာ ရည္ရြယ္ခ်က္ျဖစ္ပါသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း ရဟန္းခံရသည့္ ရည္ရြယ္ခ်က္သည္ မည္မွ်ပင္ညံ့ဖ်င္းေနေစကာမူ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါ။ ရဟန္းခံျဖစ္သည္ ကပင္လွ်င္ ေကာင္းလွပါသည္ဟု ဆိုရပါမည္။

အဘယ့္ေၾကာင့္နည္းဟူမူ တစ္ခါက ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ ကပိလ၀တ္ေနျပည္ေတာ္သုိ႔ ၾကြေတာ္မူစဥ္ ညီေတာ္နႏၵမင္းသားသည္ ဇနပဒကလ်ာဏီမင္းသမီးႏွင့္ လက္ထပ္ထိမ္းျမားရမည့္ေန႔ႏွင့္တိုက္ဆိုင္ေနပါသည္။ ျမတ္စြာဘုရားသည္ ကပိလ၀တ္နန္းေတာ္မွ ျပန္ၾကြေတာ္မူေသာအခါ နႏၵမင္းသားကုိ သပိတ္ေတာ္ေပး၍ ေနာက္ပါးက လိုက္ေစသည္။ ေက်ာင္းေတာ္သို႔ ေရာက္ရွိေသာအခါ နႏၵမင္းသားအား ရဟန္းျပဳရန္ မိန္႔ေတာ္မူ၏။ နႏၵမင္းသားသည္ သိဒၶတၳမင္းသားဘ၀ ငယ္စဥ္ကပင္လွ်င္ ခ်စ္ေၾကာက္ရိုေသ ရေသာေၾကာင့္ ရဟန္းမျပဳခ်င္ေသာ္လည္း ျပဳခဲ့ရရွာသည္။ အတန္ငယ္ၾကာေသာ္ နန္းေတာ္၌ က်န္ရစ္ခဲ့ေသာ ဇနပဒကလ်ာဏီမင္းသမီးကုိ လြမ္းလွသည့္အျဖစ္ေၾကာင့္ လူထြက္လိုေသာစိတ္ျဖစ္ေပၚ၍ ေနေပ၏ သာသနာ၌ ၿငီးေငြ႔ေနေသာ နႏၵေထရ္အား ဘုရားရွင္သည္ တာ၀တႎသာ သို႔ ေခၚေဆာင္ၿပီး နတ္သမီးတို႔ကို ျပေတာ္မူရာ မိမိစြဲလမ္းေနေသာ ဇနပဒကလ်ာဏီသည္ နတ္သမီးတို႔ႏွင့္ ႏႈိင္းယွဥ္လွ်င္ ေမ်ာက္အိုမႏွင့္သာ ပမာတူလွပါေပ၏ ဟု သိျမင္ၿပီး နတ္သမီးမ်ားကို ရလိုမႈျဖင့္ တရားအားထုတ္ခဲ့ပါသည္။ အျခားရဟန္းမ်ားက ေျပာင္ေလွာင္ကဲ့ရဲ႕ၾကသျဖင့္ သံေ၀ဂရကာ တရားအားထုတ္ေသာအခါ ရဟႏၲာျဖစ္ေတာ္မူခဲ့ရေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ရဟန္းခံရာ၌ ရည္ရြယ္ခ်က္မေကာင္းေသာ္လည္း အေၾကာင္းမဟုတ္ပါေခ်။

(၃) ေဗဒင္ဆရာ၏ လမ္းညြန္ခ်က္။

ေဗဒင္ဆရာ၏ လမ္းညြန္ခ်က္အတိုင္း ရဟန္းခံရာ၌ ကမၼ၀ါ(၃)ႀကိမ္ဖတ္ရံုမွ်ျဖင့္ အိမ္ေထာင္ေရး ျပႆနာေျဖရွင္းေပးနိုင္သည္ဆိုသည္မွာ သဘာ၀မက်ပါေခ်။ ရဟန္းေတာ္မ်ားသည္ သိမ္၀င္ၿပီး ရဟန္းခံေပးရာ၌ ေရွးယခင္ကလည္း ကမၼ၀ါ(၃)ႀကိမ္ဖတ္ခဲ့ရပါသည္။ ယခုလည္းဖတ္ရပါသည္ ၊ ေနာင္လည္း ဖတ္ရပါဦးမည္။ ေဗဒင္ဆရာေျပာမွ ဖတ္ရမည္မဟုတ္ပါ။ ေဗဒင္ဆရာက အထူးအဆန္းလုပ္ခါ ေျပာ လိုက္ေသာစကားကို အဟုတ္ႀကီးထင္မွတ္ၾကေလသည္။ ဤေနရာ၌ ေဗဒင္ဆရာ အျပစ္ဟု ေျပာ၍ မရနိုင္ပါေခ်။ ေလာက၀ယ္ ဟုတ္၏-မဟုတ္၏ ၊ ျဖစ္နုိင္၏ - မျဖစ္နုိင္၏ ဟူသည္ကုိ မိမိ၏ ကိုယ္ပို္္င္ဥာဏ္ျဖင့္ စဥ္းစားဆင္ျခင္သံုးသပ္မႈ မရွိဘဲ ၊ သူတစ္ပါး၏ အလိမ္ခံခ်င္ေနၾကေသာ သူမ်ား ရွိေနသမွ် ကာလပတ္လံုး ေဗဒင္ဆရာတို႔၏ အလိမ္ကို ခံေနၾကရဦးမည္ျဖစ္ပါသည္။ အလိမ္ခံမည့္သူမ်ားမရွိလွ်င္ ေဗဒင္ဆရာမ်ား၏ ဘ၀သည္လည္း ရပ္တည္နုိင္ေတာ့မည္ မဟုတ္ပါေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ လူအမ်ားတို႔သည္ ျဖစ္လာေသာ အေၾကာင္းအရာ ျပႆနာမ်ားအေပၚ၌ ေဗဒင္ဆရာ၏ အဆံုးအျဖတ္ကုိ မယူသင့္ေပ။ သူတစ္ပါး ပါးစပ္ဖ်ား၌ လမ္းဆံုး၍ မေနဘဲ ၊ မိမိကိုယ္ပို္္င္ဥာဏ္ကုိ အသံုးခ်ၿပီး မွန္ကန္ေအာင္ ဆံုးျဖတ္ေစခ်င္လွပါသည္။

ဤေဆာင္းပါး၌ ေဗဒင္ကုိ အျပစ္ေျပာေနသည္ဟု စာဖတ္သူမ်ားက မယူဆေစခ်င္ေပ။ ေလာက၌ သဘာ၀က်က် ေတြးေခၚတတ္ရန္ ေရးသားေပးရျခင္းျဖစ္ပါသည္။

ေဗဒင္ေမးေသာအခါ ေမြးသကၠရာဇ္ အေပၚမူတည္၍ ေဗဒင္ပညာျဖင့္ တြက္ခ်က္ၿပီး ေဟာစာတမ္းအမ်ဳိးစံု ေအာင္ ထြက္ေပၚလာရသည္။ ေမြးသကၠရာဇ္ မတူညီျခင္းေၾကာင့္ ေဟာစာတမ္းမ်ား မတူညီၾက၊ဟုဆိုလွ်င္ ေလာက၌ ေမြးသကၠသရာဇ္ျခင္းတူညီၾကေသာ အမႊာပူးမ်ား၏ ကံၾကမၼာျခင္းလည္း တူညီၾကမည္ျဖစ္ပါသည္။ စာေရးသူ၏ တူ/တူမ သံုးေယာက္သည္ ေလာကႀကီးအတြင္းသုိ႔ တစ္ေန႔တည္း ေရာက္ရိွလာၾကသည္။ ကေလးသံုးေယာက္သည္ အမႊားပူးပင္ျဖစ္ေသာ္ လည္း တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ စရိုက္လကၡဏာျခင္း ကြာျခားၾကသည့္အျပင္ အက်ဳိးေပးျခင္းလည္း ကြာလြန္းလွပါသည္။ ေဗဒင္အလိုကမူ တစ္ေန႔ထဲ ေရွ႕ဆက္ ေနာက္ဆက္ ေရာက္လာၾကေသာေၾကာင့္ တူညီၾကရမည္ျဖစ္သည္။ ထိုသုိ႔ျဖစ္ရျခင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ပါနည္း။

ေဗဒင္အလိုအရ ေန႔ေကာင္းရက္သာ ေရြးၿပီး ေဆာက္လုပ္ခဲ့ေသာ အိမ္မ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း အဘယ့္ေၾကာင့္ မီးေဘးသင့္ပါသနည္း။ အမွန္ဆိုလွ်င္ ေန႔ေကာင္းရက္ျမတ္၌ ေဆာက္လုပ္ေသာေၾကာင့္ မီးေဘးလြတ္ရမည္သာ။

ေန႔ေကာင္းရက္ျမတ္ ေရြးၿပီး ထိ္မ္းျမားလက္ထပ္ၾကေသာ ဇနီးေမာင္ႏွံမ်ား အဘယ့္ေၾကာင့္ အိမ္ ေထာင္ေရး မသာယာဘဲ ကြဲၿပဲၾကရပါသနည္း။

“ေသာၾကာေရေၾကာင္း မသြားေကာင္းဟု ဆိုေသာ္လည္း ေသာၾကာေန႔ ေရလမ္းခရီးသြားေသာသူမ်ား အဘယ့္ေၾကာင့္ အႏၱရာယ္ႏွင့္ မႀကံဳၾကရပါသနည္း။ ေသာၾကာေန႔မွတစ္ပါး တစ္ျခားေန႔ရက္မ်ား၌ ေရေၾကာင္းခရီး သြားသူမ်ားသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ အႏၲရာယ္ဆိုးနဲ႔ ႀကံဳႀကိဳက္ၾကရပါသနည္း။ ။

ေမြးေန႔ေသာၾကာ တနလၤာ ေကသာဆံျဖတ္ မျပဳအပ္၊ဟု ေဗဒင္အလိုအရ ရွိပါေသာ္လည္း ေသာၾကာ တနလၤာစသည္၌ ဆံပင္ျဖတ္္သူမ်ား မည္သည့္ အႏၲရာယ္မွ် မျဖစ္ေပၚလာေခ်။ ထိုသို႔ျဖစ္ရျခင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင္ပါနည္း။

စေနၿဂိဳလ္လြန္လွ်င္ေကာင္းမည္ဟု ေျပာၾကေသာ္လည္း စေနၿဂိဳလ္လြန္ေျမာက္မွ စီးပြားပ်က္သူမ်ား၊ အိမ္ေထာင္ေရးပ်က္သူမ်ား၊ က်န္းမာေရးအရ အနာေရာဂါဖိစီးၿပီး အသက္ေသဆံုးၾကရသူမ်ား ရွိၾကပါသည္။ ထိုသို႔ ျဖစ္ရျခင္းသည္ အဘယ္ေၾကာင့္ပါနည္း။

“ဓ,မၼ၊ ေသာ,က၊ အင္း,၀၊ ရာ,ဇာ” ရန္ဖက္ျခင္း ေပါင္းေဖၚမႈမျပဳရဟု ဆိုရာ၀ယ္ ရန္ဖက္ျခင္း အိမ္ေထာင္ျပဳထားၾကေသာ္လည္း မၿပိဳမကြဲဘဲ သက္ဆံုးတိုင္ေအာင္ ေပါင္းေဖၚၾကရၿပီး စီးပြားေရးဖက္၌လည္း ေအာင္ျမင္သူမ်ားရွိသကဲ့သုိ႔၊ “ ဦး,သာ ၊ စိန္,ပန္း ၊ ဒန္း,လွ ၊ ကုိ , ရွာ ။ မိတ္ဖက္ျခင္း အိမ္ေထာင္ျပဳထားၾကေသာ သူမ်ားသည္ မၾကာမီ အိမ္ေထာင္ၿပိဳကြဲသြားၾကသူမ်ားလည္း ရွွိေနၾကေပသည္ ။ ယင္းသို႔ ျဖစ္ရျခင္းသည္ အဘယ့္ေၾကာင့္ပါနည္း။

သိဒၶတၳမင္းသားႏွင့္အတူ ေလာကအတြင္းသို႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ တစ္ေန႔တည္း၊ တစ္ခ်ိန္တည္း ေမြးဖြားလာၾကကုန္ေသာ ဖြားဖက္ေတာ္မ်ား(၇)ပါး ရွိခဲ့ပါသည္။ ၄င္းတို႔အနက္ အသက္ရွိ(၅)ဦးမွာ - ယေသာ္ဓယာ မင္းသမီး၊ ညီေတာ္ အာနႏၵာ ၊ ေမာင္ဆန္ ၊ က႑ကျမင္း ၊ ကာဠဳဒါယီ ၊ ျဖစ္ပါသည္။ သူတို႔သည္ ေလာကထဲသို႔ တစ္ခ်ိန္တည္း ေရာက္လာၾကသည္။ ေဗဒင္အလိုအရ ဆိုလွ်င္ တစ္ခ်ိန္တည္း ေမြးၾကသည့္အတြက္ သူတို႔ျဖစ္စဥ္မ်ား တူညီၾကရမည္ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္လည္း ဖြားဖက္ေတာ္မ်ား၏ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ဘ၀ေပးကံမ်ားမတူညီ ၾကေသာေၾကာင့္ သူတုိ႔၏ ဘ၀ျဖစ္စဥ္မ်ားလည္း မတူညီခဲ့ၾကျခင္းမွာ စဥ္းစားေတြးေတာစရာျဖစ္ေနပါသည္။

ေဗဒင္အရာ၌ အလြန္ကၽြမ္းက်င္ေသာ ေကာ႑ညပုဏၰားသည္ သိဒၶတၳမင္းသား ဘုရားဧကန္စင္စစ္ ျဖစ္ကိုျဖစ္ရမည္ဟု သူ၏ေဗဒင္ပညာကုိ ယံုၾကည္ကာ ပရိသတ္အလယ္္၌ ရဲ႕၀ံ့စြာ ေဟာခဲ့ေသာ္လည္း၊ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ ျပင္းထန္ေသာအက်င့္တရားမွသည္ ပံုမွန္က်င့္ရေသာ အက်င့္သို႔ ကူးေျပာင္းလိုက္သည့္အခ်ိန္မွစ၍ ဒီဘ၀ သိဒၶတၳမင္းသားသည္ ဘုရားမျဖစ္နိုင္ေတာ့ဟု ဆိုကာ သူ၏ေဗဒင္အေပၚ၌ ယံုမွားသံသယျဖစ္ခဲ့ရပါေသးသည္ မဟုတ္ပါလား။

ဤမွ်ျဖင့္ ေဗဒင္နည္းပညာ၏ မေသခ်ာမေရရာသည္ကုိ ထင္ျမင္ေလာက္ပါၿပီ။

နိဂုံးခ်ဴပ္ ေျပာလိုသည္မွာ ျပႆနာတစ္စံုတစ္ရာ ႀကံဳလာလွ်င္ မေသခ်ာမေရရာသည့္ ေဗဒင္၏လမ္းညြန္မႈကုိ အားမကုိးဘဲ ကုိယ္ပိုင္ဥာဏ္ျဖင့္ သဘာ၀က်က် ေတြးေခၚဆံုးျဖတ္၍ လက္ေတြ႕က်ေသာ ေျဖရွင္းနည္းမ်ားႏွင့္ ေျဖရွင္းနိုင္ကာ တန္ဘိုးရွိေသာ ဘ၀ကို ေလွ်ာက္လွမ္းနိုင္ၾကပါေစေၾကာင္း ေရးသားတင္ျပလိုုက္ရပါေတာ့သတည္း။
ဦးေကာ၀ိဒ(ၿမိတ္)

Monday, February 4, 2008

စကားေျပာတတ္မွ နိဗၺာန္ရ


ဗုဒၶဘာသာ ျမန္မာလူမ်ိဳး တုိ႔ အတြက္ ေန႔စဥ္ လူမႈ စကားအသံုးအနွံဳးအမ်ားစုတြင္ ဗုဒၶဘုရားအဆံုးအမ မ်ား စိမ္႔၀င္ျပန္႔နွံ႔ ေနသည္ ကုိေတြ႔ရပါတယ္။ စကားေျခာက္ခြန္း လူ၌ထြန္း ေလးခြန္းကုိ ပယ္ နွစ္ခြန္း တြယ္ ဆုိတဲ႔ စကား ရွိပါတယ္။ အဲဒီစကား လံုးမ်ားက ဗုဒၶျမတ္ဘုရား ရဲ႔ သုဂတ ဂုဏ္ေတာ္ နွင္႔တုိက္ ရုိက္ဆက္စပ္ ပတ္သက္ေနပါတယ္။ သုဂေတာ အနက္ နွစ္ခ်က္ က သုဂေတာ- ဟုတ္မွန္ က်ိဳးမ်ား ၾကိဳက္ မၾကိဳက္အားျဖင္႔ နွစ္ပါး ေသာ စကား ေကာင္း ကုိသာ ေျပာဆုိတတ္ေသာ ျမတ္စြာဘုရား၊ သုဂေတာ- နိဗၺာန္ သုိ႔ ေကာင္းစြာ ၾကြသြား ေတာ္ မူေသာ ျမတ္စြာဘုရား .ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအထဲက နွစ္ပါးေသာ စကား ေကာင္းဆုိတာကုိ ၊

မစၨ်ိမ ပဏၰာသ ပါဠိေတာ္ မွာ.
(၁) ဟုတ္မွန္ ၍ အက်ိဳးရွိျပီး သူလည္း နာလုိေသာ စကား၊
(၂) ဟုတ္မွန္ ၍ အက်ိဳးရွိျပီး သူမ်ား မနာလုိေသာ စကား၊
(၃) ဟုတ္မွန္ ၍ အက်ိဳးမရွိ သူမ်ားလည္း မၾကားနာ လုိေသာ စကား၊
(၄) မဟုတ္မမွန္ အက်ိဳးရွိ၍ သူမ်ား ၾကားနာလုိေသာ စကား၊
(၅) မဟုတ္ မမွန္ အက်ိဳးမရွိ သူမ်ား ၾကားနာလုိေသာ စကား၊
(၆) မဟုတ္ မမွန္ အက်ိဳးလည္းမရွိ သူမ်ားလည္း မၾကားနာလုိေသာ စကား၊ ဟူေသာ ဤ စကား ေျခာက္ခြန္းတြင္ ဘုရားရွင္ တုိ႔မွာ ပ- ဒု စကား နွစ္ခြန္းကုိ သာ သင္႔ေလ်ာ္သလုိ သံုးစြဲေတာ္မူၾကျပီး၊ ေနာက္ေလးခြန္း ကုိ လံုး၀ ေျပာဆုိျခင္း မျပဳဟု ဆုိပါတယ္။

မိမိက ေကာင္းေသာ အက်ိဳးရွိေသာ စကားကုိ ေျပာဆုိေနေစကာမူ နားေထာင္သူ တစ္ပါး၏ စရုိက္ နွင္႔ ကုိက္ညီမွ သာ အဲဒီစကားကုိ အလုိက္သင္႔ လက္ခံ သေဘာက်ေပလိမ္႔မယ္။ စကားေျပာရာ တုိက္တြန္း ရာ ၌ ေကာင္းမြန္ သည္ပင္ ျဖစ္ေစကာမူ နားေထာင္သူ အလုိ အၾကိဳက္စရုိက္ နွင္႔ မကုိက္ညီပါမူ မေကာင္းေသာ စကားဟု အထင္ခံရတတ္ေၾကာင္း ဒုကၠထာသုတ္ (အံ-၅-ပါ-၁၅၉)မွာ ေဖၚျပထားပါတယ္။
(၁) သဒၶါတရား မရွိသူအား သဒၶါတရားနွင္႔စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာ စကား.
(၂) သီလ မရွိသူအား သီလနွင္႔စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာ စကား၊
(၃) အၾကားအျမင္နည္းပါးသူအား အၾကားအျမင္ မ်ားမႈနွင္႔ စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာ စကား၊
(၄) ၀န္တိုသူအား စြန္႔ၾကဲမႈ နွင္႔ စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာ စကား ၊
(၅) ပညာမရွိသူအား ပညာနွင္႔ စပ္ေသာ စကားသည္ မေကာင္းေသာ စကား .အျဖစ္အထင္ခံရေၾကာင္း နွင္႔

အျပန္အလွန္အားျဖင္႔ နားေထာင္သူရဲ႔ အလုိ အၾကိဳက္ စရုိက္နဲ႔ ကုိက္ညီလွ်င္မူ ထုိသူအတြက္ စကားေကာင္းျဖစ္ ရျပန္တယ္။ ဒီေတာ႔
(၁) သဒၶါတရား ရွိသူ အတြက္ သဒၶါ တရား နွင္႔စပ္တဲ႔စကား သည္ စကားေကာင္း..
(၂) သီလ ရွိသူအတြက္ သီလတရားနွင္႔ စပ္တဲ႔စကားသည္ စကားေကာင္း၊
(၃) အၾကားအျမင္ မ်ားသူအတြက္ အၾကားအျမင္ဗဟုသုတ နွင္႔ စပ္တဲ႔စကားသည္ စကားေကာင္း၊
(၄) စြန္႔ၾကဲမႈ ရွိသူအတြက္ ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲမႈ နွင္႔စပ္တဲ႔စကားသည္ စကားေကာင္း၊
(၅) ပညာ ရွိသူအတြက္ ပညာ နွင္႔ စပ္တဲ႔စကား ဟာ စကားေကာင္းျဖစ္တယ္။

မိမိမွာ ရွိေနတဲ. သဒၶါ.သီလ.ဗဟုသုတ.စာဂ .ပညာ စတဲ႔ အရာကုိ ေျပာၾကားလာရင္ ထုိအရာေတြနွင္႔ ျပည္႔စံုေနတဲ႔အတြက္ နွစ္သက္၀မ္းေျမာက္မႈ ကုိ ရတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အဆုိပါ ပုဂၢိဳလ္ငါးမ်ိဳး တုိ႔ အားေျပာအပ္တဲ႔ စကား သည္ ပုဂၢိဳလ္ အစားစား ကုိ လုိက္၍ ေကာင္းတဲ႔စကား ျဖစ္လာရတယ္ လုိ႔ ဘုရားရွင္က ညႊန္ျပေဟာဆုိပါတယ္။

ဒါ႔အျပင္ စကားေကာင္း တုိ႔ရဲ႔ အဂၤါ (၄) ပါးကုိ သဂါထာ၀ဂၢ သံယုတ္ ၊ သုဘာသိတ သုတ္မွာ ဆုိထားပါေသးတယ္။
ေကာင္းစြာဆုိအပ္တဲ႔စကား၊ မေကာင္းသျဖင္႔ ဆုိအပ္တဲ႔ စကားမမည္၊ အျပစ္လည္း မရွိ၊ ပညာ ရွိတုိ႔ မကဲ႔ရဲ႔အပ္ တဲ႔စကား (ပညာနံုဖ်င္း လူ႔ဗာလ နွင္႔ ဘာသာျခားတုိ႔ ကဲ႔ရဲ႔ခ်င္ ကဲ႔ရဲ႔ပါေစ) လုိ႔ညႊန္ျပထားတာက..
(၁) ေကာင္းစြာ ဆုိအပ္ တဲ႔ စကား၊
(၂) တရားနွင္႔ ညီေသာ စကား၊
(၃) ခ်စ္ခင္ဖြယ္ ေသာ စကား၊
(၄) မွန္ေသာ စကား၊

အဲဒီ ၄ ပါးမွာ (၁) က ပထမ အျမတ္ဆံုး စကား (ဟုတ္မွန္ က်ိဳးမ်ား ၾကိဳက္မၾကိက္ .ဆုိေသာ စကား) ၊ (၂) (၃)(၄) ကား အစဥ္အတုိင္း အျမတ္စကား ဟု ဘုရားရွင္ ညႊန္ျပေတာ္မူပါတယ္။

စကားဆုိတာ လူတုိင္း ေျပာဆုိေနၾကတာပါ။ ေျပာ သာ ေျပာ ေနတယ္။ မတတ္တာ က စကား လုိ႔ ဆုိၾကပါေသးတယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲ…စကားေကာင္း မေျပာတတ္တဲ႔အတြက္ ဟု ပင္ ဆုိရပါလိမ္႔မယ္။

စကားေျပာသူနွင္႔ စပ္ျပီး ပုဂၢိဳလ္ သံုး မ်ိဳး ရွိေၾကာင္း ဂူထဘာဏီ သုတ္(အံ-၃-ပါ-၁၂၅) မွာ ဆုိထားပါတယ္။ အခ်ိဳ႔
က ျမင္တာ ကုိ မျမင္ဘူး၊ ျမင္တာကုိျမင္တယ္ စသည္ျဖင္႔ မုသာ၀ါဒ ကုိေရလဲ သံုး တတ္တဲ႔ သူမ်ိဳး၊ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူ မတရားသက္ေသလုိက္ တတ္တဲ႔သူမ်ိဳးမ်ား၊ ၊မုသား မပါ လကၤာမေခ်ာ လုိ႔လည္း သူတုိ႔ရဲ႔ အျပစ္ကုိကာဗာ လုပ္တတ္သူ မ်ား ရွိပါတယ္။ အဲဒီသူမ်ိဳးကုိေတာ႔ မစင္ ကဲ႔သုိ႔ မေကာင္းေသာ အနံ႔ ရွိေသာ စကား ကုိ ဆုိတတ္ သူ- ဂူထဘာဏီ ပုဂိၢဳလ္ တဲ႔။

အခ်ိဳ႔ ကေတာ႔ ျမင္တာ ကုိျမင္တယ္၊ မျမင္တာ ကုိ မျမင္ဘူး၊ ဟု မွန္မွန္ကန္ကန္ ေျပာဆုိတတ္သူမ်ားရွိပါတယ္။ အျပစ္လုပ္မိရင္လည္း ၀န္ခံ တယ္။ သိလ်က္ မမွန္တဲ႔ စကားကုိ မေျပာ ဆုိ။ ထုိသူမ်ားကုိေတာ႔ ပန္းကဲ႔ သုိ႔ ေကာင္းေသာ အနံ႔ ရွိေသာ စကားကုိ ေျပာတတ္သူ - ပုပၹဘာဏီ ပုဂၢိဳလ္ ။

ေနာက္ဆံုး တစ္မ်ိဳးကေတာ႔ အျပစ္ကင္းတဲ႔စကား၊ နွစ္လုိဖြယ္ စကား ၊ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ေျပာ တတ္တယ္။ ထုိသူမ်ားကုိေတာ႔ ပ်ားကဲ႔ သုိ႔ခ်ိဳသာ စကားကုိ ဆုိတတ္သူ - မဓုဘာဏီ ပုဂၢိဳလ္ ဟု ဘုရားရွင္ မိန္႔ဆုိေတာ္ မူပါ တယ္။

ေန႔စဥ္ လူမႈ ဆက္ဆံ ေရးနယ္ပယ္၊ တစ္ဦးနွင္႔ တစ္ဦး စကားေျပာဆုိ ဆက္ဆံ ရာမွာ ဘယ္နည္းဘယ္ပံု စကားကုိ ေျပာရမယ္။ ဘယ္လုိဘယ္ပံု မေျပာသင္႔ဘူး၊ ဘယ္လုိမ်ိဳး စကား ေျပာသူ ကုိ ေရွာင္၊ ဘယ္လုိမ်ိဳး စကားကုိ ေျပာရင္ လူအမ်ားရဲ ႔ခ်စ္ခင္ နွစ္သက္ မႈ ကုိ ရျပီး လူမႈ ဆက္ဆံ ေရးမွာ ေအာင္ျမင္ နုိင္မယ္…စသည္ျဖင္႔ ပိဋကတ္ ေတာ္ထဲမွာ အေသးစိတ္ နည္းေပး ညႊန္ျပထားတာ ေတြ႔နုိင္ပါတယ္။ စကားေျပာေကာင္းသူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖုိ႔ သင္ယူေလ႔က်င္႔ၾကဖုိ႔ လုိအပ္မယ္ လုိ႔ထင္ပါတယ္။

စကားေျပာေကာင္းျခင္းျဖင္႔ ေန႔စဥ္ လူမႈ ဆက္ဆံေရမွာ အဆင္ေျပေအာင္ျမင္ျခင္း၊ အေပါင္းအသင္း ၀င္ဆန္႔ျခင္း၊ လုပ္ငန္းအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔ျခင္း၊ အမ်ားရဲ႔ ခ်စ္ခင္ေလးစားမႈ ရရွိျခင္း စတဲ႔ လက္ငင္းအက်ိဳးမ်ားသာမက နိဗၺာန္ မ၈္ဖုိလ္ ပန္းတုိင္ သုိ႔ပင္ ပုိ႔ေဆာင္ေပးနုိင္တယ္ လို႔ ဆုိရင္ ပိုလြန္းသည္ ဟု တစ္ခ်ိဳ႔က ဆုိခ်င္ ဆုိၾကပါလိမ္႔မယ္။

ဆက္ပါဦးမယ္..
ဘုရားပြင္႔ေတာ္မူလာျခင္းက ေလာက သားအားလံုး ဆင္းရဲကင္းေပ်ာက္ခ်မ္းသာေရာက္ဖုိ႔ အတြက္ျဖစ္ျပီး ဆင္းရဲျခင္းအမွန္တရား၊ ဆင္းရဲေၾကာင္းအမွန္တရား နွင္႔ ဆင္းရဲျငိမ္းရာအမွန္တရား နွင္႔ ဆင္းရဲကင္းေပ်ာက္ခ်မ္းသာေရာက္ ေစနုိင္တဲ႔လမ္းစဥ္ က်င္႔စဥ္ တရား ကုိညႊန္ျပခဲ႔ပါတယ္။ သစၥာေလး ပါး လုိ႔သိနားလည္တဲ႔အရာပါပဲ။ အဲဒီအထဲက နိဗၺာန္ေရာက္ေစတဲ႔ လမ္းစဥ္အျဖစ္ မဂၢင္ ရွစ္ပါး ကုိေဟာေဖၚညႊန္ျပေတာ္မူပါတယ္။ မဂၢင္ ရွစ္ပါး ကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္လုိက္ ပါ က သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ ဤ သံုးပါး ရပါတယ္။ ထုိတြင္. သီလ မရွိရင္ သမာဓိ မတည္၊ သမာဓိ မတည္ လွ်င္ ပညာ မျဖစ္ ၊ ပညာ မပါ ္လွ်င္ နိဗၺာန္ ေရာက္ရုိး ထံုးစံ မရွိရကား၊ သီလ တရားသည္ နိဗၺာန္ ရေၾကာင္း အေျခခံ ပင္ ျဖစ္ေနပါ၏။ သီလ မဂၢင္မ်ား စံုညီေရးအတြက္ သမၼာ ၀ါစာ သည္ မရွိမျဖစ္ အေရးပါေနပါ၏။ စကားမေျပာတတ္လွ်င္ သမၼာ ၀ါစာမျဖစ္၊ သမၼာ ၀ါစာ မျဖစ္လွ်င္ မဂၢင္ မရထုိက္၊ မဂၢင္ မရ ထုိက္လွ်င္ မဂ္ မဆုိက္နုိင္၊မဂ္ မဆုိက္လွ်င္ နိဗၺာန္ မရ နုိင္ ျဖစ္ရ ေလေသာေၾကာင္႔ - စကားေျပာတတ္မွ နိဗၺာန္ရ၊ နိဗၺာန္ ရခ်င္ စကားေကာင္းေျပာတတ္သူ ျဖစ္ေအာင္ သင္ ဟု သာ ညႊန္းဆုိလိုက္ရပါ သတည္း။ ။



Sunday, February 3, 2008

ဘုရားပြဲ ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲ

ေလာကီေရးရာ၌ျဖစ္ေစ၊ ေလာကုတၱရာေရး၌ျဖစ္ေစ လုပ္ငန္းတစ္ခုကို ေဆာင္႐ြက္ရာ၌ ဦးတည္ခ်က္ကို တိတိ က်က် ပီပီျပင္ျပင္ ခ်မွတ္ရသည္။ ထိုဦးတည္ခ်က္ ထေျမာက္ေအာင္ျမင္ေစရန္ ေဆာင္႐ြက္ရမည့္ နည္းဗ်ဴဟာကိုလည္း ႀကိဳတင္၍ ခင္းက်င္းရသည္။ “ဦးတည္ခ်က္”ႏွင့္ “နည္းဗ်ဴဟာ”ကို ခိုင္ခိုင္မာမာ ႀကိဳတင္ေဆာင္႐ြက္မႈ မ႐ိွေသာ္ လုပ္ငန္းတစ္ရပ္သည္ အႏွစ္သာရ ထိထိမိမိ အက်ိဳး႐ိွ႐ိွ အရာထင္ထင္ ေအာင္ျမင္ ျဖစ္ထြန္းလိမ့္မည္ မဟုတ္ေခ်။
ေ႐ွးအစဥ္အဆက္ကပင္ “ဘုရားပြဲ”၊ “ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲ”မ်ား က်င္းပလာခဲ့ၾကသည္။ ယင္းသို႕ က်င္းပရာ၌ အခ်ိဳ႕ခ်ိဳ႕ေသာ ဘုရားပြဲ၊ ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲမ်ားသည္ ဦးတည္ခ်က္ကို ပီပီျပင္ျပင္ မခ်မွတ္။ ဦးတည္ခ်က္ မပီျပင္ေသာအခါ နည္းဗ်ဴဟာလည္း ခိုင္မာမႈမ႐ိွ။ ထိုအခါ ဘာသာေရးအရ အႏွစ္အသား႐ိွ၍ ထိထိမိမိ ေဆာင္႐ြက္ရမည့္အစား ေပ်ာ္ပြဲ႐ႊင္ပြဲမ်ားႏွင့္ (အခ်ိဳ႕ေဒသတြင္ ေလာင္းကစားပြဲ)တို႕ လႊမ္းမိုးေနသည္ကို ၾကားသိေနရပါသည္။ ဓမၼေရးရာ ကိစၥရပ္တြင္ ေပ်ာ္ပြဲ၊ ႐ႊင္ပြဲတို႕ ေနရာယူလႊမ္းမိုးလာသည္မွာ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအဖို႕ ေကာင္းေသာလကၡဏာ မဟုတ္ေခ်။
ဘုရား႐ွင္၏ ဂုဏ္ေတာ္၊ ဘုန္းေတာ္၊ ေက်းဇူးေတာ္မ်ားကို ႏွလံုးသြင္းပူေဇာ္သည့္ “ဘုရားပြဲ”တြင္ အၿငိမ့္၊ ဇာတ္၊ ဆိုင္း၊ ဗီြဒီယို၊ ႐ုပ္႐ွင္မ်ား ၿခိမ့္ၿခိမ့္သဲ ထည့္သြင္းက်င္းပျခင္းသည္ ျမတ္စြာဘုရားကို ပူေဇာ္ရာက်ပါမည္ေလာ။ ကိေလသာ ႏိုးၾကြေစေသာ ေပ်ာ္ပြဲ၊ ႐ႊင္ပြဲ၊ အၿငိမ့္၊ ဇာတ္၊ ဆိုင္း စသည္တို႕ျဖင့္ ဘုရားပြဲက်င္းပျခင္းသည္ “တစ္ႏွစ္တစ္ခါ၊ ငရဲ႐ွာ၊ လူ႕႐ြာဘုရားပြဲ” အဆိုကို မွန္ကန္ေၾကာင္း ေထာက္ခံေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါ၏။
ထို႕အတူ ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲတို႕၌လည္း အၿငိမ့္၊ ဇာတ္၊ ဆိုင္း၊ ကပြဲမ်ား ထည့္သြင္းျခင္း၊ ဧယင္က်ဴးျခင္းတုိ႕သည္ ပ်ံလြန္ေတာ္မူၿပီးေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးအား ပူေဇာ္ရာ ေရာက္ပါမည္ေလာ။ ေထရ၀ါဒီ ေထရ္အ႐ွႈင္ျမတ္ႀကီးမ်ားသည္ ကိေလသာပြားေစသည့္ ေပ်ာ္ပြဲ၊ ႐ႊင္ပြဲ၊မ်ားကို ႏွစ္ၿမိဳ႕ေတာ္မမူပါ။ သူတို႕ ဘ၀နတ္ထံ ပ်ံလြန္ေတာ္မူေသာအခါ သူတို႕ကို အေၾကာင္းျပဳလ်က္ ေပ်ာ္ပြဲ၊ ႐ႊင္ပြဲထည့္ျခင္းသည္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ဆပ္ရာမေရာက္သည့္အျပင္ ဆရာ့ဂုဏ္ေက်းဇူးကို မသိတတ္ရာ ေရာက္ေနပါ၏။ အထူးသျဖင့္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ား၏ ႐ုပ္ကလပ္ေတာ္အနီးတြင္ ဧယင္က်ဴးအပူတိုက္ေနသည္မွာ မဖြယ္ရာလွေပ။ အခ်ိဳ႕ဆိုလွ်င္ ဆရာေတာ္ႀကီးမ်ားကို ပုတ္ခတ္ၿပီး ဟာသမ်ားေတာင္ ေႏွာၾကပါသည္။ တည္ၿငိမ္ ေအးခ်မ္းေသာ ဓမၼႏွင့္ လံုး၀ဆန္႕က်င္ပါ၏။
ဘာသာေရးပြဲမွန္သမွ် ဓမၼႏွင့္ ေလ်ာ္ညီစြာ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ အိေျႏၵရရ က်င္းပသင့္ပါသည္။ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ႐ႊင္႐ႊင္လန္းလန္း ေဆာင္႐ြက္သင့္ပါသည္။ ဘုရားပြဲဆိုလွ်င္လည္း အႏိႈင္းမဲ့ ေက်းဇူးေတာ္႐ွင္ ျမတ္ဘုရားကို ၾကည္ၾကည္ညိဳညိဳ ေလးေလးျမတ္ျမတ္ ပူေဇာ္ရာေရာက္ေအာင္၊ ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲဆိုလွ်င္လည္း ပ်ံလြန္ေတာ္ မူသြားေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးကို ႐ို႐ိုေသေသ ေလးေလးစားစား ပူေဇာ္ရာေရာက္ေအာင္၊ အႏွစ္အသား႐ိွ႐ိွ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ေဆာင္႐ြက္အပ္ပါ၏။
ဘုရားပြဲ၊ ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲတို႕ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အေပ်ာ္အပါး၊ အေသာက္အစား၊ ေလာင္းကစားမ်ားျပဳၾကျခင္းမွာ ဗုဒၶႏွင့္ သံဃဟူေသာ ရတနာျမတ္ႏွစ္ပါးကို မၾကည္ညိဳ မ႐ိုေသရာေရာက္ၿပီး ဘာသာျခားတို႕အေနျဖင့္ အထင္ေသးဖြယ္ ျဖစ္ေစပါ၏။ ဘုရားပြဲ၊ ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲ၊ ဘာသာေရးအခမ္းအနားပြဲမ်ားတြင္ ျပဳျပင္ဖြယ္ရာမ်ား ႐ိွေနေၾကာင္း တင္ျပလုိက္ပါသည္။
ဘုရားပြဲ လုပ္ရပ္ေတြမွာလဲ ဘုရားဖူးၾကတာနဲ႕ မတူၾကေတာ့ပါ ။ အေရာင္းအ၀ယ္ပြဲ၊ အၾကည္အ႐ႈပြဲလို႕သာ ေျပာဖို႕ေကာင္းေတာ့သည္ ။ အမ်ားက ဒီလိုခ်ည္း ျဖစ္ကုန္ၾကပါၿပီ ။ဘုန္းႀကီးပ်ံပြဲေတြကလည္း ပ်ံပြဲမဟုတ္၊ ျဖဳန္းပြဲ၊ ေပ်ာ္ပြဲ၊ ႐ိုက္ပြဲ၊ သတ္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ ဘာသာေရး၊ နာေရးပြဲေတြကလည္း မ်က္ႏွာႀကီး ေ႐ြးခ်ယ္ပြဲ၊ ဂုဏ္လိုပြဲ၊ ပကာသနၿပိဳင္ပြဲမ်ိဳးေတြသာ ျဖစ္ေနၾက ေပၿပီ ။
လင္းဦး ( စိတ္ပညာ )

Thursday, January 31, 2008

နတ္ လူ သာဓု ေခၚေစေသာ္

ကၽြန္ေတာ္တို႕ႏိုင္ငံတြင္ သာသနာ့ပ်ိဳးခင္း ပရိယတၱိစာသင္တုိက္ႀကီးေတြအမ်ားအျပား ႐ွိၾကပါသည္။ ထိုသို႕ စာသင္တိုက္ႀကီးေတြ မ်ားျပားလွသည္ႏွင့္အမွ် ျမတ္ဗုဒၶ၏သာသနာေတာ္ျမတ္ႀကီး အ႐ွည္တည္တံ့ခိုင္ၿမဲေစေရး အတြက္ ႏႈတ္ဆင့္ကမ္း၊ လက္ဆင့္ကမ္း၍ ေဆာင္ေတာ္မူၾကမည့္ အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕မ်ား႐ိွ စာသင္တိုက္ႀကီးမ်ားတြင္ ပညာရည္ႏို႕ ေသာက္စို႕လ်က္႐ိွၾကကုန္ေသာ ရဟန္းသာမေဏ မ်ားသည္လည္း မ်ားစြာေသာ ေက်ာင္းတိုက္ႀကီးမ်ား၌ အျပည့္အလွ်ံပင္ ျဖစ္ၾကပါ၏။ ထိုရဟန္း သာမေဏ စာသင္သားတို႕သည္ လူ၀တ္ေၾကာင္ ေက်ာင္းသားမ်ားကဲ့သို႕ အေမ အမတို႕ ခူးခပ္ထည့္ေပးထားေသာ ထမင္းဘူးကို အဆင္သင့္ ေကာက္ယူ၍ စတိုင္က်က် ေက်ာင္းတက္ၾကရသည္ မဟုတ္ၾကကုန္။ မိမိတို႕၏ ၀မ္းစာအတြက္ မိမိတို႕၏သလံုးျမင္းေခါင္းကိုသာ အားကိုးကာ ႐ွာေဖြေတာ္မူၾကရ၏။ ထို႕ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမတို႕ကလည္း ျမတ္ဗုဒၶသာသနာေတာ္ ဆက္လက္႐ွင္သန္ေစေရးအတြက္ တစ္ဖက္တစ္လမ္းမွ ကူညီပံ့ပိုးေသာအားျဖင့္ ထိုသာသနာ့မ်ိဳးဆက္ ႐ွင္ရဟန္းသာမေဏတို႕ကို ဆြမ္းအစ႐ိွေသာ ပစၥည္းေလးပါးတို႕ျဖင့္ မိမိတို႕ တတ္စြမ္းသမွ် ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းၾကရေပသည္။
ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ဦးေလးတို႕ မိသားစုသည္ ၾကာသာပေတးေန႕တုိင္း ဆြမ္းေလာင္းဓမၼာ႐ံုတြင္ ဆြမ္းေလာင္းလွဴေလ့ ႐ိွသည့္အျပင္ အိမ္တြင္လည္း ထုိင္ကို္ယ္ေတာ္မ်ားကို ပင့္ဖိတ္ ဆြမ္းကပ္ေလ့႐ိွပါသည္။ ထို႕ျပင္လည္း စာသင္သားသံဃာမ်ား ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ေဘာလ္ပင္၊ ဗလာစာအုပ္ စေသာ စာေရးကိရိယာမ်ားကိုလည္း အခါအားေလ်ာ္စြာ လွဴဒါန္းပါသည္။ ထိုအထဲတြင္ ရပ္႐ြာက ေဆြမ်ိဳးရိပ္မကင္းသည့္ ဦးပဥၥင္းမ်ားလည္း ပါ၀င္လ်က္႐ိွရာ ထိုေဆြမ်ိဳး ဦးပဥၥင္းမ်ားထဲမွ ဦးပဥၥင္းတစ္ပါးမွာ က်န္းမာေရး သိပ္ၿပီးမေကာင္းလွပါ။ အထက္ပိုင္း ေဒသတြင္ ေခတ္တၱသီတင္းသံုးစဥ္က ျဖစ္ခဲ့ရသည့္ ငွက္ဖ်ားေရာဂါကို အျမစ္ျပတ္ ကင္းစင္ေအာင္ ကုသျခင္း မျပဳခဲ့၍လား မသိ (ကၽြန္ေတာ့္အထင္ပါ) ။ ခဏခဏ ဖ်ားတတ္၏။ စာေမးပြဲေျဖခါနီးတြင္ အေတာ္ေလး ေနမေကာင္းသျဖင့္ ဓမၼာစရိယစာေမးပြဲကို မေျဖႏိုင္ေတာ့ဘဲ ႐ြာသို႕ ျပန္ၾကြသြားခဲ့ရပါေတာ့သည္။ က်န္ရစ္သည့္ ဦးပဥၥင္းမ်ား စာေမးပြဲေျဖၿပီး၍ ႐ြာသို႕ ေခတၱျပန္ၾကြခါနီးတြင္ လာေရာက္ႏႈတ္ဆက္ၾကသျဖင့္ “ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ ဦးပဥၥင္းေလးကို ေဆးစစ္ဖို႕နဲ႕ ေဆးကုသမႈခံယူဖို႕ ျပန္ပင့္ခဲ့ၾကပါဘုရား”ဟု ေလွ်ာက္ထားလုိက္ပါသည္။

႐ိုးရာကိုင္၏- မကိုင္၏
ဦးပဥၥင္းမ်ား ၿမိဳ႕သို႕ ျပန္ၾကြလာေသာအခါ ထုိေနမေကာင္းေသာ ဦးပဥၥင္းေလး မပါလာ၍ ေမးေလွ်ာက္ၾကည့္ရာတြင္ ဦးပဥၥင္းမ်ားက “ေခၚမရခဲ့ဘူး ဒကာေလးေရ၊ ဆီးျဖဴ-ဖန္ခါး-ႏြားက်င္ငယ္ေရမ်ားနဲ႕ ေဖာ္စပ္ရတဲ့ ဘုရားေဆးနည္းေတာ္အတိုင္း ေဖာ္စပ္ၿပီး စားၾကည့္ဦးမယ္တဲ့။ ပိန္သြားလိုက္တာ ဒကာေလးရယ္” ဟု ဦးပဥၥင္းတစ္ပါးက မိန္႕ပါ၏။ ကၽြန္ေတာ္က “ဘုရားေဆးနည္းေတာ္နဲ႕ ကုတာလဲ ကုတာေပါ့ဘုရား။ ဒါေပမယ့္ အခုေခတ္က ေရာဂါေတြက ဆန္းျပားတယ္မဟုတ္လား။ ဒါေၾကာင့္ ဓါတ္မွန္႐ိုက္တန္႐ိုက္၊ ေသြးစစ္တန္စစ္ၿပီး ေရာဂါ႐ွာေဖြ စစ္ေဆးၾကည့္ခ်င္တယ္ ဘုရား။ ဒါမွလဲ အနာသိ ေဆး႐ိွဆိုတဲ့အတုိင္း ကုသရတာ လြယ္ကူတာေပါ့ ဘုရား ။ ကုတာကေတာ့ ဘုရားေဆးနဲ႕ပဲ ကုကု၊ သိပၸံေဆးနဲ႕ပဲ ကုကု၊ တိုင္းရင္းေဆးနဲ႕ပဲ ကုကု ဆႏၵ႐ိွသလို ကုလို႕ရပါတယ္ ဘုရား” ဟု ေလွ်ာက္တင္မိပါ၏။
“ဦးပဥၥင္းတို႕လဲ ေျပာတာပါပဲ ဒကာေလးရယ္။ သူတြင္မကဘူး၊ သူ႕ရဟန္း ဒကာ၊ ရဟန္းအမမ်ားရဲ႕ အိမ္ၾကြၿပီး ဦးပဥၥင္း ၿမိဳ႕ကိုျပန္လိုက္ေအာင္ ေဖ်ာင္းဖ်၊ တုိက္တြန္းေပးဖို႕သြားေျပာေတာ့ ဦးပဥၥင္းကို ႐ိုးရာနတ္ ကိုင္ထားတယ္လို႕ အေဟာထြက္ထားလို႕ နတ္တင္ၾကည္ပါဦးမယ္တဲ့ ဒကာရဲ႕” ဟု စိတ္မေကာင္းသံျဖင့္ မိန္႕ပါသည္။
“ဘယ္လိုဘုရား” မၾကားလိုက္ရ၍ ထပ္ေမးျခင္း မဟုတ္ပါ။ ပီပီသသႀကီးကို ၾကားလိုက္ရပါသည္။ အံ့အားသင့္သြား၍ အာေမဍိတ္တစ္လံုး တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားစြာ ခုန္ထြက္သြားျခင္းျဖစ္ပါ၏။
“ႀကံႀကံဖန္ဖန္ ဘုရား၊ ဗုဒၶသာ၀က သာသနာ့၀န္ထမ္း ရဟန္းေတာ္ကို ႐ိုးရာနတ္ကိုင္ရတယ္လို႕” ဟူ၍လည္း အံၾသ ထိတ္လန္႕ ၀မ္းနည္းေၾကကြဲ ယူက်ံဳးမရျခင္းမ်ားျဖင့္ ဆို႕နင့္စြာ ေရ႐ြတ္မိပါေတာ့သည္။ “ေၾသာ္ လူေတြ လူေတြ ၊ ေျပာေတာ့ ဗုဒၶဘာသာ၊ လုပ္ေဆာင္ေနၾကတာက ဘုရားႏွင့္ ဆန္႕က်င္ဘက္ခ်ည္းပါလား”
လူသားမ်ား ေလာကတြင္ ကပ္ေဘးမ်ား ဆိုက္ေရာက္ခဲ့ပါက ဘုရား႐ွင္အမွဴးျပဳလ်က္ သံဃာေတာ္ အ႐ွင္ျမတ္မ်ားကို ေဒသစာရီ ၾကြခ်ီီေတာ္မူၾကၿပီး ပရိတ္ေတာ္မ်ား ႐ြတ္ဖတ္သရဇၥ်ာယ္ေတာ္မူၾကျခင္း၊ လူမ်ားကို ေကာင္းေသာအက်င့္သီလမ်ား ေဆာက္တည္ပြားမ်ားၾကရန္ ေဟာၾကားေတာ္မူၾကျခင္းျဖင့္ ကပ္သံုးပါးႏွင့္ ေဘးဆိုးအႏၱရာယ္မ်ားမွ လြတ္ကင္ခ်မ္းသာၾကရေၾကာင္း ေထရ၀ါဒ သမိုင္းေၾကာင္း အစဥ္အလာ႐ိွပါသည္။ (ပရိတ္ႀကီး ၁၁သုတ္ ျဖစ္ေတာ္စဥ္ သမိုင္းတြင္႐ႈပါ။) မ်က္ေမွာက္ကာလတြင္လည္း လူသားမ်ား ဘယာေ၀း၍ ေအးခ်မ္းသာယာေရးအတြက္ ျမန္မာႏိုင္ငံအႏွံ႕အျပား၌ ေနရာေဒသအသီးသီး ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕တုိင္းပင္ အႏၱရာယ္ကင္းပရိတ္ေတာ္မ်ား ႐ြတ္ပြားၾကျခင္း၊ အသံမစဲ ပ႒ာန္းပူေဇာ္ပြဲမ်ား အခါအားေလ်ာ္စြာ က်င္းပေနၾက သည္မွာ အထင္အ႐ွားျဖစ္သည္။ ထို႕ျပင္ ေျမကြက္၀ယ္၀ယ္၊ တုိက္တာအိမ္ကိုပင္ ေဆာက္ေဆာက္၊ ေျမသန္႕ ကမၼ၀ါ႐ြတ္ဖတ္ၾကျခင္း၊ အိမ္တက္-တိုက္တက္ မဂၤလာက်င္းပၾကျခင္းႏွင့္ ရဟန္းေတာ္မ်ား ဖိတ္ၾကား၍ တရားနာယူၾကရသည္သာ ျဖစ္ပါ၏။
ယခုေတာ့ လူသားေလာကကို အႏၱရာယ္ကင္းေအာင္ ျပဳေဆာင္ေပးေတာ္မူၾကေသာ၊ ေလာကကို သန္႕႐ွင္း စင္ၾကယ္မႈ ျပဳေတာ္မူေနၾကေသာ ဗုဒၶ၏သာ၀က ရဟန္းေတာ္ျမတ္ကိုမွ အပါယ္ေလးပါး စာရင္း၀င္ ၃၇ မင္း ႐ိုးရာနတ္ဆိုသူက ခႏၶာကိုယ္ကို ေရာဂါေ၀ဒနာမ်ားကပ္ေအာင္ ဖမ္းစားမႈျပဳႏိုင္သတဲ့ ။ “ေဟာသူကလဲ ေဟာပါေပ့။ ယံုသူကလည္း ယံုၾကပါေပ့” ဟုသာ ဆိုလိုက္ခ်င္ပါေတာ့သည္။

နတ္က ဘုန္းႀကီးကို ဆံပင္ႏုတ္ေလသတတ္
မၾကာခင္ ထိုဦးပဥၥင္းသည္ ႐ြာသို႕ ကိစၥတစ္ခုျဖင့္ၾကြရင္း ေနမေကာင္းေသာ ဦးပဥၥင္းကို ျပန္ပင့္လာ၏။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကတိအတိုင္း ေဆးခန္းမ်ားသို႕ လိုက္ျပ ကုသေပးပါသည္။ ယခု အေတာ္ပင္ က်န္းမာေနပါၿပီ။ ေနမေကာင္းစဥ္ကတည္းက ေဆးခန္းပို႕ဖို႕ အႀကိမ္ႀကိမ္ေလွ်ာက္ထားေသာ္လည္း ဦးပဥၥင္းက သူ႕အတြက္ႏွင့္ တစ္ပါးသူတို႕ တာ၀န္ဒုကၡပိုေနၾကမည္ကို မျဖစ္ေစလို၍ ခြင့္ျပဳေတာ္မူျခင္း မ႐ိွခဲ့ပါ။ အလွဴ၀တၳဳေငြမ်ားကိုလည္း လက္မခံခဲ့။ အကယ္၍သာ ထိုစဥ္ကတည္းက ကုသခဲ့မည္ဆိုလွ်င္ ဓမၼာစရိယ စာေမးပြဲကို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ ေျဖဆိုေအာင္ျမင္ႏိုင္လိမ့္မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ယံုၾကည္လ်က္ ႏွေျမာေနမိပါသည္။
ထို႕ျပင္ ရဟန္းေတာ္ကို နတ္ကိုင္သည္သည္ဟု ဆိုျခင္းကို အစာမေက်ျဖစ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ္က “ဦးပဥၥင္းကို နတ္ကိုင္တယ္ဆို ဘုရား”ဟု ေမးေလွ်ာက္မိရာ ဦးပဥၥင္းက သူ႕ရဟန္း ဒကာ၊ ဒကာမတို႕အတြက္ ႐ွက္စႏိုးေတာ္ မူဟန္တူသည္ ႐ွက္ၿပံဳးေလး ၿပံဳးေန၏။ကၽြန္ေတာ္က မေက်နပ္ႏိုင္ေသးဘဲ “လူေတြ ဒီလို အယူအဆလြဲေနတာကို ႐ြာဦးေက်ာင္း ဘုန္းေတာ္ႀကီး မသိဘူးလား ဘုရား” ဟု ဆက္လက္ေမးေလွ်ာက္ျပန္သည္တြင္ ေနမေကာင္းေသာ ဦးပဥၥင္းကို ျပန္ပင့္လာေသာ ဦးပဥၥင္းက “မေျပာပါနဲ႕ေတာ့ ဒကာရယ္၊ ႐ြာဦးေက်ာင္း ဘုန္းႀကီးကိုယ္တုိင္ေတာင္ နတ္ႏုတ္ခံရလို႕ ေခါင္းေျပာင္ေနသတဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႕ နတ္ဆရာကိုေမးေတာ့ နတ္က လက္႐ိွေနရာမွာ မေပ်ာ္လို႕ဆိုတာနဲ႕ နတ္စင္ေနရာ ေ႐ႊ႕ေပးလုိက္မွ ဘုန္းႀကီး ဆံပင္ ျပန္ေပါက္သတဲ့ ဒကာေရ႕” ဟူေလ၏။
ကၽြန္ေတာ္ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္ ျဖစ္သြားပါသည္။ သို႕ေသာ္ ခ်က္ခ်င္းပင္ စိတ္မခ်မ္းမသာ ျဖစ္သြားမိပါ၏။ “ျဖစ္ရေလ ဘုရား၊ တပည့္ေတာ္တို႕လဲ တစ္ခါတစ္ရံ အပူအားႀကီးတဲ့အခါ ဆံပင္ကၽြတ္တတ္တာပါပဲ ဘုရား၊ ေဆး၀ါးနဲ႕ ျပဳျပင္လုိက္လို႕ အပူအေအးမွ်တ ညီညြတ္သြားရင္ ဆံပင္ျပန္ေပါက္တာပါပဲ ဘုရား။ ဘယ္မွာ နတ္ႏႈတ္တာ ဟုတ္မလဲ ဘုရား။ အခ်ိဳ႕လူေတြမ်ား ေခါင္းတစ္၀က္ေလာက္၊ အခ်ိဳ႕တစ္ေခါင္းလံုးနီးပါး ထိပ္ေျပာင္ေနၾကတာေတြဟာ ဒီလိုဆို ခက္ကေရာေပါ့။ နတ္စင္ေ႐ႊ႕လုိက္မွ ဆံပင္ျပန္ေပါက္တယ္ ဆိုတာကလဲ ထန္းသီးေၾကြခိုက္ က်ီးနင္းခိုက္ ျဖစ္မွာပါ ဘုရား ”
“ဟုတ္ပါတယ္ ဒကာရယ္ ၊ ဒါေပမယ့္ ဘုန္းႀကီးကလဲ သူကိုယ္တုိင္ လက္ေတြ႕ခံရတာဆိုၿပီး စြဲေန ယံုေနတယ္”
သြားၿပီ။ “ခုမွ ကယ္သူေ၀းပါေပါ့၊ ေလွကြဲက အဖာ” ဆိုသကဲ့သို႕ ျဖစ္ေတာ့သည္။ ႐ွင္ေတာ္ဗုဒၶက လူအျဖစ္ ရခဲစြ၊ ေယာက်္ားဘ၀ ရခဲစြ၊ ရဟန္းအျဖစ္ ရခဲစြ၊ သာသနာေတာ္ႀကီးႏွင့္ ႀကံဳႀကိဳႈက္ခဲစြ၊ သဒၵါတရား ႐ိွခဲစြ- ဟု ရရန္၊ ျဖစ္ရန္ ခဲယဥ္းလွေသာ ဒုလႅဘတရား ငါးပါးဟူ၍ ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ပါသည္။ ထိုဒုလႅဘတရားငါးပါးကို ပိုင္ဆိုင္သူတို႕ကား လူသားျဖစ္ေသာ ရဟန္းသာမေဏ၊ သံဃာေတာ္မ်ားမွတစ္ပါး အျခားမ႐ိွ။ မည္သည့္ ျဗဟၼာ၊ သိၾကား၊ နတ္မ်ားမွ မရႏိုင္ၾကပါေခ်။ ထို႕ေၾကာင့္လည္း ျမတ္ဗုဒၶက ယေန႕မွျဖစ္သည့္ ပုထုဇဥ္သာမေဏငယ္ကို အရိယာျဖစ္ေသာ လူ ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမမ်ားႏွင့္တကြ ျဗဟၼာ၊ သိၾကား၊ နတ္တို႕ အားလံုးကပင္လွ်င္ ႐ိွခိုး ပူေဇာ္ျခင္းငွာ ထုိက္သည္ဟု မိန္႕ၾကားေတာ္မူခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါ၏။ထိုသို႕ ရတနာသံုးပါးတြင္ တစ္ပါးအပါအ၀င္ ျဖစ္သည့္ သံဃာရတနာေတာ္ျမတ္ကို ဦးေခါင္းထက္မွ ဆံပင္ကိုမ်ား မိစၦာနတ္က ေျပာင္ေအာင္ႏုတ္သတဲ့။ လူသူေလးပါး ၾကား၍မွ ေလ်ာ္ကန္ပါ၏ေလာ။
“ဒီလိုဆိုရင္ျဖင့္ ဒီအစြဲေတြကို ကၽြတ္ေအာင္ခၽြတ္ဖို႕ ကယ္သူေ၀းၾကၿပီေပါ့ ဘုရား”ဟု ၀မ္းနည္းပက္လက္ တင္ေလွ်ာက္မိရာ ဦးပဥၥင္းက “မေ၀းပါဘူး ဒကာရဲ႕ ၊ ႐ိွပါတယ္”
“ဘယ္သူမ်ားလဲ ဘုရား”
“အထက္ေက်ာင္း ဘုန္းႀကီးေလ”
ဦးပဥၥင္းမိန္႕မွ သတိရမိေတာ့သည္။ အထက္ေက်ာင္းဘုန္းႀကီးဆိုသည္မွာ ႐ြာႏွင့္ခပ္လွမ္းလွမ္း႐ိွ ေတာရေက်ာင္းတြင္ သီတင္းသံုးေနေသာ ဘုန္းေတာ္ႀကီးျဖစ္၏။ ေတာေက်ာင္းတြင္ ေက်ာင္းထုိင္၍ ေနျခင္းေၾကာင့္ ေတာေက်ာင္းဘုန္းႀကီးဟု ေခၚေ၀ၚေနၾကေသာ္လည္း သက္ေတာ္မွာ ငယ္ငယ္ပင္႐ိွေသး၏။ နမၼားၿမိဳ႕ ၊ ၿမိဳ႕မေက်ာင္းတိုက္၌လည္းေကာင္း၊ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ၀ိသုဒၶါ႐ံုေက်ာင္းတိုက္၌လည္းေကာင္း ပရိယတၱိစာေပမ်ား သင္ယူဆည္းပူးခဲ့သျဖင့္ စာေပဗဟုသုတ ၾကြယ္၀ၿပီး ၀ိဘဇၨဥာဏ္ ထက္သန္ေတာ္မူသည့္ အျပင္ ရိပ္သာတရားစခန္း၀င္၍ ပဋိပတၱိကိုလည္း လက္ေတြ႕အားထုတ္ေတာ္မူခဲ့သည္။ ဓမၼာစရိယတန္း အေရာက္တြင္ ဤယခုလက္႐ိွေတာေက်ာင္းဘုန္းႀကီး ပ်ံလြန္ေတာ္မူ၍ အေ၀းေရာက္အစ္ကိုေတာ္လည္း ျဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္၏ “႐ြာကိုျပန္၍ သာသနာျပဳပါ” ဟူေသာ ၾသ၀ါဒကို ဦးထိပ္ပန္ဆင္ကာ ဤေတာေက်ာင္းသို႕ လာေရာက္ေက်ာင္းထုိင္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ ေရာက္စတြင္ ငယ္႐ြယ္သူျဖစ္သည့္ အားေလ်ာ္စြာ ေတာေက်ာင္း၌ မေပ်ာ္ေမြ႕ေသာ္လည္း ေနရမည့္အတူတူ ကိုယ္တုိင္ႏွင့္တကြ အမ်ားအက်ိဳး႐ိွေအာင္ေနမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ေတာ္ မူဟန္တူသည္။ ေႏြရာသီတြင္ ကေလးငယ္မ်ားကို ဗုဒၶဘာသာယဥ္ေက်းမႈသင္တန္း ပို႕ခ်ေပးသည္။ လူလတ္ပိုင္းမ်ားကို ဓမၼစၾကာ၀တ္အသင္းမ်ား ဖြဲ႕စည္းေစသည္။ သာေရး နာေရး႐ိွ၍ တရားေဟာခြင့္ႀကံဳ လွ်င္လည္း အယူအျမင္ စင္ၾကယ္ေရး တရားေတာ္မ်ားကို ဦးစားေပး၍ ေဟာသည္။ အငယ္တန္း၊ အလတ္တန္း၊ အထိလည္း စာခ်ေပးသည္။
“အထက္ေက်ာင္းဘုန္းႀကီးက အယူမွား၊ အစြဲမွားမ်ားကို ေထာက္ျပၿပီး အမွန္တရားေတြ သက္၀င္လာေအာင္ ျပဳျပင္ေရးတရားေတြ ေဟာပါတယ္ ဒကာရယ္။ ဒါေပမယ့္ လူေတြက ခက္တယ္။ တစ္ခိ်ဳ႕က အဲဒီလို ေဟာတာကိုပဲ သူတို႕အစြဲေတြ ထိခိုက္ရမလားဆိုၿပီး အထက္ေက်ာင္းဘုန္းႀကီ နတ္ေႏွာက္လို႕ ႐ူးေနၿပီလုိ႕ ေျပာၾကေသးတယ္”
“အလိုေလး ဘုရားဘုရား ။ မၾကား၀ံ့ မနာသာေတြပါလား။ တကယ့္ေသနတ္က်ည္ဆံကမွ တစ္ခါမွန္လွ်င္ တစ္သက္တစ္ဘ၀သာ ေသရမည္။ ပါးစပ္က်ည္ဆန္ကေတာ့ တစ္ခါမွန္လိုက္ၿပီ ဆိုမွျဖင့္ ဘ၀မ်ားစြာ သံသရာ တစ္ေလွ်ာက္ ခံေပးဦးေရာ့ ”
“သိပ္လဲ စိတ္မပူပါနဲ႕ ဒကာရယ္။ ဘယ္သူေတြ ဘာေျပာေျပာ အထက္ေက်ာင္းဘုန္းႀကီးက လက္ေလွ်ာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခုေတာင္မွ ႐ြာေက်ာင္းကိုလာၿပီး ၀ိပႆနာတရားစခန္းဖြင့္ဖို႕ စီစဥ္ေနေလရဲ႕။ အစပိုင္းေတာ့လဲ လူအို လူမင္းေတြနဲ႕ေပါ့။ တျဖည္းျဖည္းေတာ့ လူလတ္ပုိင္းနဲ႕ လူငယ္ေတြကိုပါ စည္း႐ံုးႏိုင္ပါလိမ့္မယ္”
ဦပဥၥင္းက ဤသို႕ မိန္႕မွပင္ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္သက္သာရာ ရသြားပါသည္။ “စိတ္႐ွည္ ဇြဲသန္၊ သည္းညည္းခံ၊ ျပဳရန္ သာသနာ” ဟု ဆိုသည့္အတုိင္း မိိမိကို မိႈခ်ိဳး မွ်စ္ခ်ိဳးေျပာေသာ္လည္း စိတ္နာ စိတ္ပ်က္ေတာ္မူျခင္း မ႐ိွဘဲ အမ်ိဳး၊ ဘာသာ၊ သာသနာကို ေစာင့္ေ႐ွာက္ေတာ္မူသည့္ အ႐ွင္ျမတ္အား ေလးစားၾကည္ညိဳမိသည္ႏွင့္အမွ် အ႐ွင္ျမတ္၏ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းႀကီး ေအာင္ျမင္ပါေစ၊ အ႐ွင္ျမတ္လို သာသနာ့ အာဇာနည္မ်ား မ်ားမ်ားႀကီး ေပၚထြန္းလာပါေစဟုသာ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဆုေတာင္းလုိက္မိပါေတာ့သည္။

လင္းဦး ( စိတ္ပညာ )


သသာနာေတာ္အေရးေတြးေပးပါ(၃)

အခုတေလာ ေထရ၀ါဒသာသနာေတာ္အတြက္ရည္စူးၿပီးေတာ့ စာေရးျဖစ္တယ္၊ တကယ္လိုအပ္ေနတယ္လို႔ ခံံစားမိလို႔ပါ၊ ဘုရားေျပာတာတမ်ိဳး၊ လိုက္လုပ္တာကတမ်ဳိး၊ တလြဲစီျဖစ္တာေတြ ေတြ႔ေနရတာမ်ားေတာ့၊ သိသေလာက္ေလးကို ေ၀မွ်ယံုေပးပါ၊ သိလြန္းတတ္လြန္းလို႔ေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ မွားတာေတြဟာ ၾကာလာရင္ အမွန္ျဖစ္သြားတတ္တယ္။ အခုကၽြန္ေတာ္တို႔တိုင္းျပည္မွာက ဗုဒၶ၀ါဒရဲ႕ အေျခခံလိုအပ္ခ်က္ေတြကို ေစ့ေစ့ငွငွ ေလ့လာဖို႔ အရမ္းလိုအပ္ေနပါၿပီလို႔ဆိုရင္ ရယ္(ရီ)ၾကမလားဘဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ပါ … ၀ိပႆနာ တရားစခန္း တိုင္းမွာ လူေတြ အရမ္းကိုမ်ားပါတယ္။ တရားစခန္းကထြက္တဲ့အခါ ဒီလူေတြရဲ႕ ႏွလံုးသားေတြ ေျပာင္းလဲ သြားၾကပါသလား ? ဘာေၾကာင့္ အဲလိုျဖစ္ရတာလဲ ? တရားရဲ႕ဂုဏ္ေတာ္ထဲမွာ `အကာလိေကာ´ `အခါမလင့္ အက်ိဳးေပး၏´ ဆိုတဲ့ ဂုဏ္ေတာ္ပါပါတယ္။ အဲဒီတရားရဲ႕ အက်ိဳးကိုေရာ တကယ္ခံစားခဲ့ရပါသလား ? ရွိေတာ့ ရွိပါလိမ့္မယ္။ ရွားပါတယ္။ ႏွလံုးသားထဲတြင္ တကယ့္တရား မကိန္းေအာင္းသ၍ ႏွလံုးသားကိုေျပာင္းလဲေစရန္ မစြမ္းေဆာင္ႏိုင္ပါ။ လွဴတန္းတဲ့ေနရာမွာလည္း တကယ္လိုအပ္ေနေသာ ေနရာမ်ား၊ ပုဂၢိဳလ္မ်ားကို မ်က္ကြယ္ျပဳ၍ ေရမ်ားရာေရလွ်ံကာ လွဴဒါန္းေနၾကသည္ကို ေတြ႕ရပါသည္။ အလွဴ႕ရွင္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ ကားစီး၍ သြားေနေသာ နာမည္ႀကီးသည့္ သံဃာေတာ္အရွင္သူျမတ္မ်ားကိုသာလွဴဒါန္းခ်င္ၾကပါသည္။ ေက်ာင္းတိုက္ အတြင္း ေေနထိုင္၍ စာေပမ်ားကိုသင္ၾကားေနေသာ၊ သာသနာ့၀န္ကို မိမိႏိုင္သည့္ဘက္မွ ေက်ပြန္စြာ ထမ္းေဆာင္လိုေသာ ဆင္းရဲသည့္သံဃာေတာ္မ်ားကိုလည္း မေမ့သင့္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဤသို႔ စာေပသင္ၾကား ေနေသာ ဆင္းရဲသည့္ သံဃာေတာ္မ်ားကို ျမင္ရသည့္အခါ အလြန္တရာ ၀မ္းနည္းမိပါသည္။ ဥပသကာ၊ ဥပသကီမ်ားအေနျဖင့္ ဘတ္(စ္)ကားတိုးစီး၊ ေ၀းလံေသာခရီးမ်ားကို ေျခလ်င္ႂကြျမန္း၍ ဆြမ္းတစ္နပ္ ရရန္အတြက္ အားသြန္ခြန္စိုက္ၿပီး ႀကိဳးစားေနရေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကိုလည္း မပင္ပန္းရေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ သင့္ပါသည္။ ျမတ္ဗုဒၶသည္ ေလာကမွ လြတ္ေျမာက္ေၾကာင္းျဖစ္ေသာ ေလာကုတၱရာတရားမ်ားကိုသာ ေဟာၾကားခဲ့သည္မဟုတ္။ ေလာကီလူ႔ေဘာင္မွ လူသားမ်ားအတြက္ က်င့္သင့္က်င့္ထိုက္ေသာ လူ႔၀တၱရားမ်ားကို ေဟာၾကားခဲ့ေပသည္။ သို႔တိုင္လ်က္ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူ႔ေဘာင္မွလူသားမ်ား ေမ့ေနၾကသည္ေလာ ? မသိ၍ေလာ ? ေဟာေျပာဆံုးမမည့္သူ မရွိ၍ေလာ ? ထို၀တၱရားမ်ားကို မက်င့္ၾကေတာ့သည္ကို ေတြ႕ရသည္မွာ ၀မ္းနည္းဖြယ္ ေကာင္းပါသည္။ မိဘ၀တ္ကို ရေသာ မိဘမ်ား၊ ဘယ္ႏွေယာက္ က်န္ေသးသနည္း။ ထိုမိဘတို႔သည္ ဘုရားေဟာ ခဲ့ေသာ မိဘ၀တၱရားအတိုင္း က်င့္ခဲ့ၾကသည္ေလာ ? အလားတူပင္ သားသမီးတို႔သည္လည္း ဘုရားေဟာသည့္ သားသမီးက်င့္၀တ္အတိုင္း မိဘအေပၚ က်င့္ရေကာင္းမွန္း မသိၾကေတာ့ေခ်။ အလားတူပင္ ဆရာက်င့္၀တ္၊ တပည့္က်င့္၀တ္၊ အႀကီးအကဲက်င့္၀တ္၊ အလုပ္သမားက်င့္၀တ္၊ အလုပ္ရွင္က်င့္၀တ္တို႔ကို မည္မွ် လိုက္နာေနၾက သနည္း။ ယခု ေထရ၀ါဒႏိုင္ငံဟုဆိုေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏုိင္ငံ၌ပင္လွ်င္ ထိုက်င့္၀တ္တရားတို႔သည္ ေပ်ာက္ကြယ္ ေနပါ၏။ သို႔ျဖစ္လွ်င္ ေထရ၀ါဒသာသနာေတာ္ တည္တံ့ျပန္႔ပြားေရးအတြက္ ထိုက်င့္၀တ္သိကၡာတို႔ကို ျပန္လည္ အသက္သြင္းတည္ေဆာက္ရန္လိုအပ္ပါေၾကာင္းကို မွ်ေ၀ခံစားရင္း … … … … ။
ႏွလံုးစိတ္၀မ္းၿငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ …. ။